V KK 339/24

Odpowiedź sądu

Nie, sąd odwoławczy rażąco naruszył art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k., nie odnosząc się do kwestii podniesionej przez obrońcę w trybie art. 440 k.p.k. dotyczącej wykorzystania zeznań oskarżonego złożonych w charakterze świadka w postępowaniu przygotowawczym.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy wskazał, że sąd odwoławczy nie odniósł się do sygnalizowanego przez obrońcę uchybienia dotyczącego wykorzystania zeznań oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym. Zgodnie z przepisami k.p.k., odczytywanie protokołów przesłuchania świadka, który następnie staje się oskarżonym, jest niedopuszczalne, z wyjątkiem sytuacji, gdy oskarżony odpowiada za składanie fałszywych zeznań. W niniejszej sprawie doszło do rażącej obrazy prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść wyroku.

Odpowiedź sądu

Generalnie niedopuszczalne, z wyjątkiem sytuacji, gdy oskarżony odpowiada za składanie fałszywych zeznań. W przypadku czynu z art. 238 k.k., dopuszczalne jest odczytanie protokołu jedynie we fragmencie zawierającym zawiadomienie o niepopełnionym przestępstwie, a ujawniona treść protokołu może być wykorzystana wyłącznie w związku ze wskazanym typem czynu zabronionego.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy wyjaśnił, że zgodnie z art. 389 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 391 § 2 k.p.k., nie jest dopuszczalne odczytywanie protokołów przesłuchania w charakterze świadka oskarżonego w tym lub jakimkolwiek innym postępowaniu. Wyjątek dotyczy protokołu zeznań świadka, gdy oskarżony odpowiada za składanie fałszywych zeznań. W rozważanej sprawie, gdzie postawiono zarzut z art. 238 k.k., niedopuszczalne było wprowadzenie do podstawy dowodowej i wykorzystanie zeznań skazanego poza częścią protokołu dotyczącą bezpośrednio zawiadomienia o przestępstwie, a także wykorzystanie zeznań w odniesieniu do usiłowania oszustwa.