IV KKN 64/97Uniewinnienie kierowcy wypadek droga zasada zaufania

Sąd Najwyższy w składzie Izby Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego A. B., który został uznany za winnego spowodowania śmiertelnego wypadku drogowego z art. 145 § 2 kk z 1969 r. Wyrokiem Sądu Rejonowego w N. skazano go na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem, a Sąd Wojewódzki w N. złagodził karę i częściowo zmienił opis czynu. Sąd Najwyższy, analizując kasację, uznał zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego za uzasadniony. Stwierdzono, że sąd odwoławczy nie rozważył kompleksowo zarzutów apelacji i nie wskazał, dlaczego uznał je za nietrafne, co stanowiło rażące naruszenie art. 406 § 2 kpk z 1969 r. Sąd Najwyższy podkreślił, że sądy obu instancji pobieżnie oceniły materiał dowodowy, pomijając istotne dowody i błędnie nadając decydujący walor niektórym faktom. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie, że sądy nieprawidłowo zastosowały zasadę ograniczonego zaufania, obarczając kierowcę odpowiedzialnością za skutki, które wynikały głównie z zachowania nietrzeźwego pieszego. Sąd Najwyższy przywołał liczne orzeczenia i doktrynę prawa karnego, wskazując, że odpowiedzialność kierowcy za skutek przestępny może być obiektywnie przypisana tylko wtedy, gdy jego zachowanie stwarzało prawnie nieakceptowane niebezpieczeństwo, które się zrealizowało. W tej sprawie, mimo pewnych ustaleń dotyczących prędkości, kluczowe było to, że pieszy wszedł na jezdnię w warunkach ograniczonej widoczności i nietrzeźwości, a kierowca, mimo podjętych manewrów obronnych, nie miał możliwości uniknięcia potrącenia. W związku z tym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone wyroki i uniewinnił A. B., obciążając Skarb Państwa kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający