IV KK 518/20
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła wniosku D.P. o zasądzenie od Skarbu Państwa zadośćuczynienia i odszkodowania za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie. Sąd Okręgowy w K. zasądził 100.000 zł tytułem zadośćuczynienia, oddalając wniosek o odszkodowanie za utracone dochody. Sąd Apelacyjny utrzymał ten wyrok w mocy. Pełnomocnik wnioskodawcy wniósł kasację, zarzucając sądom obu instancji rażące naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k.) poprzez nierozpoznanie zarzutów apelacji, a także naruszenie prawa materialnego (art. 361 § 1-2 k.c. w zw. z art. 322 k.p.c. oraz art. 445 § 1 k.c.). Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że postępowanie kasacyjne nie jest trzecią instancją, a kontrolą orzeczenia sądu odwoławczego. Sąd Najwyższy wskazał, że zarzuty dotyczące oceny materiału dowodowego i zastosowania art. 322 k.p.c. były w istocie zarzutami apelacyjnymi, skierowanymi przeciwko orzeczeniu sądu pierwszej instancji, co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Ponadto, Sąd Najwyższy stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał istnienia szkody, a sąd odwoławczy prawidłowo ocenił, że zasądzone zadośćuczynienie jest adekwatne do doznanych krzywd, uwzględniając przy tym opinię psychiatryczno-psychologiczną. Sąd Najwyższy oddalił kasację i obciążył wnioskodawcę kosztami postępowania.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaUstalenie granic dopuszczalności zarzutów w kasacji, niedopuszczalność podnoszenia zarzutów apelacyjnych w kasacji, wymogi wykazania szkody w sprawach o odszkodowanie za tymczasowe aresztowanie, zasady stosowania art. 322 k.p.c.
Dotyczy specyfiki postępowania kasacyjnego w sprawach karnych i cywilnych.
Zagadnienia prawne (3)
Czy sąd odwoławczy prawidłowo rozpoznał zarzuty apelacji dotyczące oceny dowodów i zastosowania prawa materialnego w sprawie o zadośćuczynienie i odszkodowanie za tymczasowe aresztowanie?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, kasacja zarzucająca sądowi odwoławczemu nierozpoznanie zarzutów apelacji jest oczywiście bezzasadna, gdyż sąd odwoławczy odniósł się do podniesionych kwestii, a zarzuty apelującego miały charakter apelacyjny, niedopuszczalny w kasacji.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że zarzuty kasacji dotyczące oceny dowodów i zastosowania art. 322 k.p.c. były w istocie zarzutami apelacyjnymi skierowanymi przeciwko sądowi pierwszej instancji, co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Sąd odwoławczy prawidłowo rozpoznał apelację, a wnioskodawca nie wykazał szkody.
Czy sąd odwoławczy naruszył przepisy prawa procesowego (art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k.) poprzez brak pełnego ustosunkowania się do zarzutów apelacji dotyczących oceny dowodu z opinii psychiatryczno-psychologicznej i zastosowania art. 445 § 1 k.c.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd odwoławczy odniósł się do zarzutów apelacji dotyczących opinii biegłego i oceny krzywdy, uznając zasądzone zadośćuczynienie za adekwatne.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołując się na uzasadnienie Sądu Apelacyjnego, wykazał, że sąd odwoławczy szczegółowo odniósł się do zarzutu dotyczącego opinii psychiatryczno-psychologicznej i oceny wysokości zadośćuczynienia, uznając, że sąd pierwszej instancji nie pominął tego dowodu i prawidłowo ocenił jego znaczenie.
Czy sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego (art. 361 § 1-2 k.c.) i czy sąd odwoławczy zaakceptował błąd w tym zakresie, pomijając art. 322 k.p.c.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zarzut ten jest oczywiście bezzasadny, ponieważ sąd odwoławczy nie był zobowiązany do badania kwestii, które nie były przedmiotem zarzutów apelacyjnych, a wnioskodawca nie wykazał istnienia szkody, co uniemożliwiało zastosowanie art. 322 k.p.c.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy podkreślił, że sąd odwoławczy nie był zobowiązany do badania kwestii związanych z art. 322 k.p.c., gdyż nie były one podniesione w apelacji. Ponadto, brak wykazania przez wnioskodawcę istnienia szkody uniemożliwiał zastosowanie tego przepisu.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D. P. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| Skarb Państwa | organ_państwowy | pozwany |
Przepisy (15)
Główne
k.p.k. art. 535 § 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 519
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 523 § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 439
Kodeks postępowania karnego
k.c. art. 445 § 1
Kodeks cywilny
Pomocnicze
k.p.k. art. 433 § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 457 § 3
Kodeks postępowania karnego
k.c. art. 361 § 1
Kodeks cywilny
k.c. art. 361 § 2
Kodeks cywilny
k.p.c. art. 322
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 4
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 637a
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 636 § 1
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kasacja jest niedopuszczalna, gdyż zawiera zarzuty apelacyjne skierowane przeciwko orzeczeniu sądu pierwszej instancji. • Wnioskodawca nie wykazał istnienia szkody, co uniemożliwia zastosowanie art. 322 k.p.c. • Sąd odwoławczy prawidłowo rozpoznał apelację i odniósł się do zarzutów dotyczących opinii biegłego. • Zasądzone zadośćuczynienie jest adekwatne do doznanej krzywdy.
Odrzucone argumenty
Rażące naruszenie prawa procesowego przez Sąd Apelacyjny (brak ustosunkowania się do zarzutów apelacji). • Rażące naruszenie prawa materialnego (art. 361 § 1-2 k.c. w zw. z art. 322 k.p.c.) przez sądy obu instancji. • Niewłaściwa ocena dowodu z opinii psychiatryczno-psychologicznej i zaniżone zadośćuczynienie (art. 445 § 1 k.c.).
Godne uwagi sformułowania
postępowanie kasacyjne nie stanowi postępowania trzecioinstancyjnego • zarzuty o charakterze czysto apelacyjnym • kasacja stanowi powielenie zarzutu apelacyjnego • nie wykazał on, by w wyniku zatrzymania poniósł szkodę • ratio swoistego uelastycznienia zwykłych rygorów dowodowych przez mechanizm przewidziany w przepisie art. 322 k.p.c. sprowadza się do tego, że w sytuacji, gdy dochodzona w postępowaniu szkoda jest „bezsporna, a tylko nie została w procesie wykazana jej wysokość” możliwe jest ustalenie przez sąd jej ostatecznej wysokości na podstawie materiału dowodowego • istnienia szkody sygnalizowanej przez wnioskodawcę w ogóle nie wykazano • kwestionowanie przez skarżącego wysokości zasądzonego na rzecz wnioskodawcy zadośćuczynienia może się okazać skuteczne jedynie wtedy, gdy orzeczenie w sposób oczywisty narusza zasady ustalania wysokości tego świadczenia
Skład orzekający
Antoni Bojańczyk
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie granic dopuszczalności zarzutów w kasacji, niedopuszczalność podnoszenia zarzutów apelacyjnych w kasacji, wymogi wykazania szkody w sprawach o odszkodowanie za tymczasowe aresztowanie, zasady stosowania art. 322 k.p.c."
Ograniczenia: Dotyczy specyfiki postępowania kasacyjnego w sprawach karnych i cywilnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak ważne jest prawidłowe formułowanie zarzutów w kasacji i jakie są konsekwencje błędów proceduralnych. Wyjaśnia też zasady ustalania odszkodowania za niesłuszne aresztowanie.
“Kasacja oddalona przez Sąd Najwyższy: Błędy proceduralne zamykają drogę do wyższego odszkodowania za aresztowanie.”
Dane finansowe
WPS: 679 000 PLN
zadośćuczynienie: 100 000 PLN
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.