IV KK 392/24

Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek obrońcy skazanych E.G. i H.S. o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt VIII Ka 928/22, który zmieniał wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt XIII K 439/18. Kasacja została wniesiona w dniu 10 września 2024 r. i zarzucała rażącą obrazę przepisów postępowania, w tym art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. oraz w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, wskazując na brak wniosku o ściganie ze strony pokrzywdzonego P.C. sp. z o. o. w odniesieniu do czynu z art. 23 ust. 1 u.z.n.k. Kolejny zarzut dotyczył art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 49 § 1 k.p.k. i in., wskazując na nieprawidłową reprezentację pokrzywdzonego przez K.M. Skarżący wniósł o uchylenie wyroków i umorzenie postępowania w części dotyczącej czynu z art. 23 ust. 1 u.z.n.k. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pozostałym zakresie. Wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył kar grzywny, obowiązków naprawienia szkody oraz kosztów procesu. Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku, wskazując, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie w sytuacji, gdy ranga zarzutów kasacyjnych i ich wysoki stopień uprawdopodobnienia prowadzą do wniosku, że wykonanie kary spowodowałoby wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne skutki. Sąd uznał, że choć pierwszy zarzut kasacji może mieć wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia, to nie dotyczy on wszystkich przypisanych skazanym czynów (w tym art. 296 k.k., który nie jest czynem wnioskowym), a drugi zarzut nie jest na tyle oczywisty, aby mówić o realnej perspektywie „całościowego” uniewinnienia lub umorzenia. W związku z tym, Sąd Najwyższy stwierdził brak wystarczających podstaw do zastosowania art. 532 § 1 k.p.k.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający