IV KK 33/15

Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w N., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L. uniewinniający oskarżonego C. S. od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 220 § 1 k.k. (naruszenie przepisów BHP). Oskarżony był odpowiedzialny za bezpieczeństwo i higienę pracy w swoim zakładzie. Zarzucono mu m.in. niezapewnienie instruktażu wstępnego uczniowi Ł. F., dopuszczenie do użytkowania uszkodzonej drabiny oraz stworzenie sytuacji narażającej ucznia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Sąd Rejonowy uniewinnił oskarżonego od tego czynu, uznając, że zagrożenie miało charakter pośredni i dopiero dodatkowe zdarzenie (upadek innej osoby wraz z prowizorycznym podestem) stworzyło bezpośrednie niebezpieczeństwo, za które oskarżony nie ponosił odpowiedzialności. Sąd Okręgowy utrzymał ten wyrok w mocy. Prokurator w kasacji zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, twierdząc, że sądy zaakceptowały wewnętrznie sprzeczne ustalenia faktyczne. Sąd Najwyższy oddalił kasację, stwierdzając, że zarzuty prokuratora opierają się na błędnym założeniu o sprzeczności ustaleń. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że sądy prawidłowo oceniły, iż oskarżony nie naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo, a ewentualne zagrożenie miało charakter pośredni lub powstało na skutek niezależnych zdarzeń. Sąd Najwyższy zwrócił jednak uwagę na potencjalne wątpliwości co do prawidłowości zastosowania prawa materialnego przez sąd pierwszej instancji w odniesieniu do oceny bezpośredniego niebezpieczeństwa, co mogło być przedmiotem rozpoznania w apelacji, ale nie stanowiło podstawy do uwzględnienia kasacji.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający