IV KK 322/20

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego M. W., który został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w P. za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. (jazda pod wpływem alkoholu) na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz świadczenie pieniężne. Sąd Okręgowy w K. utrzymał ten wyrok w mocy. Obrońca zarzucił Sądowi Okręgowemu rażące naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 440 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k., polegające na niezastosowaniu z urzędu przepisu art. 106 k.k. w zw. z art. 107 § 4a k.k. i nieuwzględnieniu faktu zatarcia wcześniejszego skazania M. W. za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Skarżący argumentował, że zatarte skazanie powinno skutkować zmianą kwalifikacji prawnej czynu na art. 178a § 1 k.k. i orzeczeniem łagodniejszej kary. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną. Wskazał, że choć sąd II instancji ma obowiązek wyjść poza granice zaskarżenia, to w tej sprawie nie doszło do rażąco niesprawiedliwego orzeczenia. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że zatarcia skazania z 2010 r. nie można było uwzględnić z mocy prawa, ponieważ M. W. popełnił kolejne przestępstwa, za które został skazany prawomocnymi wyrokami w latach 2010-2013. Zgodnie z art. 108 k.k., możliwe jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań. Ponieważ ostatnie skazanie z 2013 r. wymagało 10 lat do zatarcia (art. 107 § 1 k.k.), a termin ten nie upłynął przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie, wcześniejsze skazanie nie mogło ulec zatarciu. W związku z tym zarzuty kasacji okazały się chybione, a Sąd Najwyższy oddalił kasację i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający