IV KA 929/18
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Poznaniu, rozpoznając apelację prokuratora, uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Gnieźnie wobec K. G., oskarżonego o naruszenie nietykalności cielesnej pracownika ochrony i spowodowanie obrażeń (art. 217a kk, art. 157 § 2 kk). Sąd Rejonowy, procedując w trybie dobrowolnego poddania się karze (art. 387 kpk), uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art. 217a kk, art. 157 § 2 kk oraz art. 60 ust. 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, wymierzając karę grzywny, zakaz wstępu na imprezy masowe i zobowiązując do zadośćuczynienia. Sąd Okręgowy uznał apelację prokuratora za zasadną, wskazując na fundamentalne naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 387 § 1 i 2 kpk. Sąd Rejonowy skazał oskarżonego za czyn o innej kwalifikacji prawnej niż ta, która została objęta wnioskiem o dobrowolne poddanie się karze, co pozbawiło oskarżonego możliwości obrony i złożenia wniosku w stosunku do faktycznie przyjętej przez sąd kwalifikacji. Dodatkowo, Sąd Okręgowy dostrzegł błędy w kwalifikacji prawnej czynu, polegające na przypisaniu przestępstwa z ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych bez wykazania wszystkich jego znamion, a także naruszenia prawa materialnego dotyczące wymiaru kary (art. 11 § 3 kk, art. 37a kk) i środka karnego (art. 43 § 1 kk). W związku z tym, Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, nakazując przestrzeganie reguł procesowych i prawidłową weryfikację ewentualnych wniosków o dobrowolne poddanie się karze.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja przepisów dotyczących dobrowolnego poddania się karze (art. 387 kpk), wymogu pełnego opisu czynu w kwalifikacji prawnej, prawidłowego stosowania art. 11 § 3 kk oraz art. 43 § 1 kk w sprawach karnych.
Dotyczy specyfiki postępowania w trybie dobrowolnego poddania się karze i błędów popełnionych przez sąd pierwszej instancji.
Zagadnienia prawne (4)
Czy sąd może skazać oskarżonego za czyn o innej kwalifikacji prawnej niż ta, która została objęta wnioskiem o dobrowolne poddanie się karze na podstawie art. 387 § 1 kpk?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, skazanie za czyn o innej kwalifikacji prawnej niż ta, której dotyczył wniosek oskarżonego w trybie art. 387 § 1 kpk, stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy, procedując w trybie dobrowolnego poddania się karze, skazał oskarżonego za czyn o innej kwalifikacji prawnej niż ta, co do której złożono wniosek. Takie postępowanie jest ewidentnym naruszeniem art. 387 § 1 i 2 kpk i miało wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia.
Czy sąd może przypisać oskarżonemu popełnienie przestępstwa z art. 60 ust. 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, jeśli opis czynu nie zawiera wszystkich jego znamion?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd nie może przypisać popełnienia przestępstwa, jeśli w opisie czynu nie zawarto wszystkich jego ustawowych znamion.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy przypisał oskarżonemu popełnienie przestępstwa z art. 60 ust. 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, mimo że z opisu czynu nie wynikało wprost, iż zachowanie miało miejsce w czasie i w miejscu trwania imprezy masowej, co jest niezbędnym znamieniem tego przestępstwa.
Jaka jest prawidłowa podstawa prawna wymiaru kary w przypadku kumulatywnej kwalifikacji czynu z art. 11 § 2 kk, gdy jeden z przepisów przewiduje surowszą sankcję?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
W przypadku kumulatywnej kwalifikacji czynu z art. 11 § 2 kk, sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy uczynił podstawą wymiaru kary łagodniejszy przepis (art. 217a kk) zamiast surowszego (art. 60 ust. 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych), co stanowi naruszenie art. 11 § 3 kk.
Jaka jest minimalna długość zakazu wstępu na imprezy masowe, który można orzec na podstawie art. 43 § 1 kk w zw. z art. 39 pkt 2c kk?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Minimalna długość zakazu wstępu na imprezy masowe wynosi 2 lata.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy orzekł zakaz wstępu na imprezy masowe na okres 1 roku, podczas gdy zgodnie z art. 43 § 1 kk w zw. z art. 39 pkt 2c kk, dolna granica wymiaru tego środka karnego wynosi 2 lata.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| K. G. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| L. K. | osoba_fizyczna | pokrzywdzona |
| Wojciech Kiszka | inne | Prokurator Prokuratury Okręgowej w Poznaniu |
Przepisy (15)
Główne
k.k. art. 217a
Kodeks karny
k.k. art. 157 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 11 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 57a § § 1
Kodeks karny
u.b.i.m. art. 60 § ust. 3
Ustawa o bezpieczeństwie imprez masowych
k.k. art. 37a
Kodeks karny
k.k. art. 41b § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 46 § § 1
Kodeks karny
k.p.k. art. 387 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 387 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.k. art. 11 § § 3
Kodeks karny
k.k. art. 43 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 39 § pkt 2c
Kodeks karny
Pomocnicze
k.p.k. art. 399 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 443
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Naruszenie przez Sąd Rejonowy przepisów prawa procesowego (art. 387 § 1 i 2 kpk) poprzez skazanie za czyn o innej kwalifikacji prawnej niż ta, której dotyczył wniosek oskarżonego. • Brak wykazania wszystkich znamion przestępstwa z art. 60 ust. 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych w opisie czynu. • Naruszenie prawa materialnego przy wymiarze kary (art. 11 § 3 kk) poprzez zastosowanie łagodniejszego przepisu. • Orzeczenie środka karnego (zakazu wstępu na imprezy masowe) z naruszeniem jego minimalnego wymiaru (art. 43 § 1 kk).
Godne uwagi sformułowania
zasadniczym uchybieniem, które powinno być wskazane w apelacji jest zarzut obrazy prawa procesowego, tj. art. 387 § 1 i § 2 kpk • Takie postąpienie stanowi ewidentne naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 387 § 1 i 2 kpk i miało oczywisty wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia • Sąd niższej instancji skazał więc K. G. za czyn o innej kwalifikacji aniżeli ten, co do którego został złożony wniosek oskarżonego w trybie art. 387 § 1 kpk o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy. • wyrokowanie w warunkach art. 387 kpk musi prowadzić do uzyskania stanu sprawiedliwości materialnoprawnej, a więc do słusznego zastosowania normy prawa karnego materialnego
Skład orzekający
Hanna Bartkowiak
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących dobrowolnego poddania się karze (art. 387 kpk), wymogu pełnego opisu czynu w kwalifikacji prawnej, prawidłowego stosowania art. 11 § 3 kk oraz art. 43 § 1 kk w sprawach karnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyfiki postępowania w trybie dobrowolnego poddania się karze i błędów popełnionych przez sąd pierwszej instancji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje kluczowe błędy proceduralne, które mogą prowadzić do uchylenia wyroku, nawet w trybie dobrowolnego poddania się karze. Jest to ważna lekcja dla prawników procesowych.
“Błąd proceduralny, który kosztował wyrok: Jak sąd zepsuł dobrowolne poddanie się karze?”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.