IV KA 768/23

Sąd odwoławczy, analizując zarzuty skarżących dotyczące wadliwości ustaleń faktycznych sądu I instancji, odniósł się do reguł procesowych wynikających z art. 2, 4, 5 § 2, 7 i 410 kpk. Sąd zauważył, że jedynymi bezpośrednimi źródłami dowodowymi byli obwinieni i oskarżyciele posiłkowi, osoby bezpośrednio zaangażowane w konflikt, co utrudniało obiektywne odtworzenie faktów. Brakowało naocznych świadków, a fragmentaryczne nagrania nie pozwalały na weryfikację sprzecznych zeznań. Sąd przyjął, że obie strony wykazywały się konfrontacyjnym nastawieniem, co doprowadziło do przepychanek i szarpaniny, czego dowodem były uszkodzenia przedmiotów i obrażenia jednej z obwinionych. Sąd uznał, że to oskarżyciele posiłkowi sprowokowali zajście, nie mając istotnego powodu do niepokojenia obwinionej i przeszkadzania jej w wjeździe na posesję, mimo że dzieci były w stanie same o siebie zadbać, a policja nie znalazła podstaw do obaw o ich bezpieczeństwo. W związku z tym, sąd nakazał zachować krytycyzm wobec zeznań oskarżycieli posiłkowych i obwinionych, uznając, że mogli oni selektywnie przedstawiać dany przebieg zdarzeń. Po pierwsze, sąd stwierdził, że poza gołosłownymi twierdzeniami oskarżycieli posiłkowych, brak było dowodów na użycie przez S. F. kija bejsbolowego, a na ciałach pokrzywdzonych nie stwierdzono śladów uderzeń takim kijem. Po drugie, sąd uznał za niewiarygodne twierdzenia oskarżycieli, że S. F. zagroził im, potrącając jednego w nogę, a drugiego w rękę, skoro nie odzwierciedlały tego ślady na ich ciałach. Analizując zeznania A. M., sąd wskazał, że to oskarżyciele posiłkowi, znajdując się w bliskiej odległości pojazdu i zakłócając jego wjazd na posesję, mogli spowodować zagrożenie w ruchu drogowym. Po trzecie, sąd stwierdził, że wykroczenie z art. 124 § 1 kw (zniszczenie cudzej rzeczy) wymaga umyślności, której nie można przypisać S. F. w odniesieniu do telefonu A. M., gdyż nie mógł on wiedzieć o jego posiadaniu. Uszkodzenie kaptura kurtki mogło nastąpić nieumyślnie w ferworze szarpaniny, a naprawienia szkody należy dochodzić na drodze cywilnej. W związku z tym, sąd odwoławczy uniewinnił obwinionych od wszystkich zarzucanych czynów, uznając zarzuty oskarżycieli posiłkowych dotyczące rozboju i surowszych kar za bezprzedmiotowe.

Zagadnienia prawne (3)