IV KA 335/25

Sąd Okręgowy w Poznaniu, w składzie sędziowskim z przewodniczącą Hanną Bartkowiak, rozpoznał apelację obrońcy oskarżonego D. W. od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 93/22. Oskarżony został skazany za czyny z art. 222 § 1 kk w zb. z art. 226 § 1 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zb. z art. 224 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz z art. 226 § 1 kk. Obrońca w apelacji podniósł zarzuty dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony świadomie podał fałszywe dane osobowe, oraz zarzut rażącej niewspółmierności kar jednostkowych i kary łącznej. Sąd Okręgowy szczegółowo przeanalizował oba zarzuty. W odniesieniu do błędu w ustaleniach faktycznych, sąd uznał go za niezasadny, wskazując na wiarygodne zeznania świadków oraz przyznanie się samego oskarżonego do podania fałszywych danych. Sąd podkreślił, że okoliczności związane z ustaleniem tożsamości oskarżonego nie miały decydującego wpływu na wymiar kary. Zarzut rażącej niewspółmierności kar również został uznany za niezasadny. Sąd Okręgowy stwierdził, że kary jednostkowe i łączna zostały orzeczone z uwzględnieniem wszystkich okoliczności obciążających i łagodzących, a także danych osobopoznawczych oskarżonego, który jest osobą wielokrotnie karaną i wykazującą demoralizację. Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany wyroku w zakresie wymiaru kar, uznając je za współmierne do popełnionych czynów i realizujące cele kary. Jednocześnie, Sąd Okręgowy, kierując się dyspozycją art. 624 § 1 kpk, zwolnił oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uwzględniając jego trudną sytuację materialną i rodzinną (zatrudnienie na czas określony, bezrobocie, utrzymanie rodziny, w tym niepełnosprawnego dziecka). W konsekwencji, zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający