IV KA 254/22

Sąd Rejonowy w Radomsku wydał wyrok w sprawie II K 1456/18, uniewinniając oskarżonego. Prokurator złożył apelację na niekorzyść oskarżonego, zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 193 Kodeksu karnego, poprzez błędną kwalifikację prawną przypisanego czynu. Sąd Okręgowy, rozpoznając sprawę w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, zgodnie z art. 433 § 1 k.p.k., uznał apelację za niezasadną. Sąd odwoławczy podkreślił, że orzekanie na niekorzyść oskarżonego w przypadku apelacji prokuratora jest możliwe tylko przy potwierdzeniu zasadności zarzutów. W analizowanym przypadku, ustalenia faktyczne poczynione przez sąd pierwszej instancji, oparte na wyjaśnieniach oskarżonego, nie zostały zakwestionowane przez prokuratora. Z ustaleń tych wynikało, że oskarżony wjechał na posesję przez otwartą bramę, a po krótkiej próbie nawiązania rozmowy i żądaniu opuszczenia terenu, posesję opuścił. Sąd odwoławczy uznał, że takie zachowanie nie wypełnia znamion przestępstwa z art. 193 k.k., które wymaga 'wdarcia się' na nieruchomość lub utrzymywania się na niej wbrew woli uprawnionego przez określony czas i z odpowiednim zamiarem. Wjazd przez otwartą bramę i niezwłoczne opuszczenie terenu po wyrażeniu żądania, motywowane próbą wyjaśnienia sytuacji, nie stanowiło realizacji znamion tego przestępstwa. W związku z tym, wniosek prokuratora o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania został uznany za niezasadny. Sąd utrzymał w mocy wyrok uniewinniający.

Zagadnienia prawne (1)