IV KA 150/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Poznaniu, IV Wydział Karny – Odwoławczy, rozpoznał sprawę D. M. oskarżonego z art. 217 § 1 kk, rozpoznając apelację wniesioną przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Złotowie z dnia 6 grudnia 2023 r. (sygn. akt II K 83/22). Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, zasądzając od oskarżonego na rzecz oskarżycielki prywatnej B. K. kwotę 840 zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu odwoławczym, a także zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i wymierzając mu opłatę w kwocie 60 zł. W uzasadnieniu Sąd Okręgowy odniósł się do zarzutów apelacji, w tym obrazy przepisów postępowania (art. 2 § 1 pkt 1, art. 4, art. 5 § 1 i 2, art. 7 kpk) oraz błędów w ustaleniach faktycznych. Sąd odwoławczy uznał, że ocena dowodów przez Sąd I instancji była swobodna, dokonana z poszanowaniem zasad wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, a zeznania pokrzywdzonej B. K. i jej córki M. R. znalazły potwierdzenie w dokumentacji medycznej i opinii biegłej medyk sądowej S. P. . Sąd odrzucił argumentację obrońcy dotyczącą rzekomych sprzeczności w zeznaniach świadków, błędnej oceny nagrania z monitoringu oraz interpretacji opinii biegłej. Sąd podkreślił, że zasada in dubio pro reo nie ma zastosowania w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości, które można usunąć poprzez racjonalną analizę wiarygodności dowodów. W konsekwencji, wszystkie wnioski apelacji o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego zostały uznane za niezasadne. Sąd Okręgowy uznał również, że rozstrzygnięcie o warunkowym umorzeniu postępowania na okres próby 1 roku było trafne i sprawiedliwe, stanowiąc odpowiednią reakcję na czyn oskarżonego, jednocześnie pozwalając mu uniknąć obligatoryjnego wydalenia ze służby w Policji.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja i stosowanie zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk) oraz zasady in dubio pro reo (art. 5 § 2 kpk) w sprawach o naruszenie nietykalności cielesnej, a także ocena wiarygodności zeznań pokrzywdzonego i potwierdzających je dowodów medycznych.
Orzeczenie dotyczy konkretnego stanu faktycznego i oceny dowodów w tej sprawie, choć zawiera ogólne wytyczne dotyczące stosowania przepisów procesowych.
Zagadnienia prawne (5)
Czy ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa i zgodna z zasadami postępowania karnego, w szczególności z art. 7 kpk?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, ocena dowodów była prawidłowa i zgodna z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy w pełni zaaprobował ocenę dowodów dokonaną przez Sąd I instancji, uznając ją za swobodną i zgodną z dyrektywami art. 7 kpk. Zeznania pokrzywdzonej i świadka znalazły potwierdzenie w dokumentacji medycznej i opinii biegłej, a zarzuty obrony dotyczące błędnej oceny dowodów zostały uznane za niezasadne.
Czy w sprawie zaistniały wątpliwości, które należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego zgodnie z zasadą in dubio pro reo (art. 5 § 2 kpk)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, nie zaistniały żadne niedające się usunąć wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy stwierdził, że zasada in dubio pro reo ma zastosowanie tylko wtedy, gdy wątpliwości nie dają się usunąć w drodze czynności dowodowych. W tej sprawie sąd dysponował wystarczającymi dowodami do poczynienia niewątpliwych ustaleń faktycznych, a zarzuty obrony nie wykazały istnienia takich wątpliwości.
Czy ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji dotyczące sprawstwa i winy oskarżonego były błędne?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, ustalenia faktyczne były prawidłowe.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy uznał, że zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych są niezasadne, ponieważ opierały się na wybiórczej ocenie dowodów i kwestionowaniu wiarygodności dowodów, które sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił. Sprawstwo i wina oskarżonego zostały ustalone w sposób niewątpliwy na podstawie wiarygodnego materiału dowodowego.
Czy sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił skutki zdarzenia dla stanu psychicznego pokrzywdzonej?
Odpowiedź sądu
Tak, sąd pierwszej instancji prawidłowo odniósł się do subiektywnych odczuć pokrzywdzonej, nie przyjmując ich jako realnych skutków zdarzenia.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy wyjaśnił, że sąd pierwszej instancji nie przyjął, iż pokrzywdzona realnie odczuwała niepokój czy problemy ze snem, a jedynie odwołał się do jej subiektywnych odczuć, co zostało prawidłowo zinterpretowane w kontekście całego uzasadnienia.
Czy brak możliwości precyzyjnego ustalenia czasu powstania obrażeń przez biegłego wyklucza sprawstwo oskarżonego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, brak możliwości precyzyjnego ustalenia czasu powstania obrażeń nie wyklucza sprawstwa oskarżonego.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy stwierdził, że opinia biegłej nie była jedynym dowodem, a jej wnioski, że obrażenia mogły powstać w podanych okolicznościach, w połączeniu z innymi dowodami, pozwalały na ustalenie sprawstwa oskarżonego. Rola biegłego polegała na ocenie mechanizmu powstania urazów, a nie na przesądzaniu o winie.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D. M. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| B. K. | osoba_fizyczna | oskarżycielka prywatna |
| M. R. | osoba_fizyczna | świadkini |
| S. P. | osoba_fizyczna | biegła |
Przepisy (26)
Główne
k.k. art. 217 § § 1
Kodeks karny
Pomocnicze
k.p.k. art. 2 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 4
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 5 § § 1 i 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 1a
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 4
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 439
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 440
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 455
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 174
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 201
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 616 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 636 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 636 § § 3
Kodeks postępowania karnego
u.o.p.k. art. 13 § ust. 2
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
p.o.a. art. 16 § ust. 1
Prawo o adwokaturze
rozp. Min. Spraw. z 22.10.2015 art. 11 § ust. 2 pkt 4
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie
rozp. Min. Spraw. z 22.10.2015 art. 11 § ust. 7
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie
rozp. Min. Spraw. z 22.10.2015 art. 15 § ust. 1
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie
rozp. Min. Spraw. z 22.10.2015 art. 15 § ust. 2
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie
rozp. Min. Spraw. z 22.10.2015 art. 15 § ust. 3
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie
rozp. Min. Spraw. z 22.10.2015 art. 16
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa i zgodna z art. 7 kpk. • Nie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości uzasadniające zastosowanie zasady in dubio pro reo. • Ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji były prawidłowe i oparte na wiarygodnym materiale dowodowym. • Sąd pierwszej instancji prawidłowo odniósł się do subiektywnych odczuć pokrzywdzonej. • Brak możliwości precyzyjnego ustalenia czasu powstania obrażeń przez biegłego nie wyklucza sprawstwa oskarżonego.
Odrzucone argumenty
Obraza przepisów postępowania (art. 2 § 1 pkt 1, art. 4, art. 5 § 1 i 2, art. 7 kpk) poprzez wydanie orzeczenia skazującego bez dowodów udowadniających fakt zawinienia. • Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony popchnął B. K. i uderzył ją, a następnie zastosował chwyt obezwładniający. • Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że pokrzywdzona odczuwała niepokój, miała problemy ze snem i nie mogła jeść. • Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że obrażenia mogły powstać w okolicznościach wskazanych przez pokrzywdzoną, mimo braku możliwości precyzyjnego ustalenia czasu ich powstania przez biegłego.
Godne uwagi sformułowania
Ocena dowodów była swobodna i dokonana z poszanowaniem wszystkich dyrektyw wartościowania materiału dowodowego ustanowionych w art. 7 kpk. • Odmówienie wiary niektórym zeznaniom lub wyjaśnieniom złożonym przez świadków lub oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie, jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu. • Samo potwierdzenie istnienia sąsiedzkiego konfliktu nie mogło doprowadzić do automatycznego odrzucenia wersji zdarzeń zaprezentowanej przez B. K. i jej córkę M. R. , a wymagało zachowania odpowiedniej ostrożności przy wartościowaniu tych dowodów osobowych. • Do zawartej w art. 5 § 2 kpk dyrektywy można skutecznie odwoływać się jedynie w przypadku, gdy istniejące w sprawie wątpliwości nie dają się usunąć w drodze czynności dowodowych. • Sama świadomość skutków danego zachowania nie zawsze jest w stanie uchronić sprawcę przestępstwa przed popełnieniem czynu zabronionego. Psychika człowieka jest skomplikowana i niejednokrotnie dana osoba postępuje w sposób obiektywnie niezrozumiały i nieracjonalny, kierując się właśnie swoimi osobistymi przeżyciami i emocjami.
Skład orzekający
Hanna Bartkowiak
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja i stosowanie zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk) oraz zasady in dubio pro reo (art. 5 § 2 kpk) w sprawach o naruszenie nietykalności cielesnej, a także ocena wiarygodności zeznań pokrzywdzonego i potwierdzających je dowodów medycznych."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy konkretnego stanu faktycznego i oceny dowodów w tej sprawie, choć zawiera ogólne wytyczne dotyczące stosowania przepisów procesowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy typowego przestępstwa naruszenia nietykalności cielesnej, ale szczegółowe uzasadnienie sądu odwoławczego dotyczące oceny dowodów i stosowania zasad procesowych jest cenne dla prawników praktyków.
“Sąd Okręgowy potwierdza: nawet sąsiedzki konflikt nie usprawiedliwia naruszenia nietykalności cielesnej.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.