IV KA 1104/24

Sąd Okręgowy w Poznaniu, rozpoznając sprawę K. T. oskarżonego o przestępstwa z art. 190 § 1 kk (groźba karalna) i art. 217 § 1 kk (naruszenie nietykalności cielesnej), utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 19 sierpnia 2024 r. Apelację wniósł obrońca oskarżonego, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynów oraz rażącą niewspółmierność orzeczonej nawiązki. Sąd Okręgowy uznał te zarzuty za niezasadne. W ocenie sądu odwoławczego, ocena dowodów dokonana przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa i mieściła się w granicach swobody sędziowskiej, zgodnie z art. 7 kpk. Ustalenia faktyczne dotyczące sprawstwa i winy oskarżonego zostały oparte na wiarygodnym materiale dowodowym, w tym zeznaniach pokrzywdzonych M. G. i M. J. oraz świadków. Sąd odwoławczy podkreślił, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych wymaga wykazania konkretnych uchybień w logicznym rozumowaniu sądu, a nie jedynie polemiki z ustaleniami. Zarzut obrazy prawa materialnego został uznany za chybiony, ponieważ opierał się na kwestionowaniu ustalonego stanu faktycznego, a nie na błędnej subsumpcji. Sąd odwoławczy szczegółowo analizował znamiona przestępstw, w tym uzasadnioną obawę spełnienia groźby i celowość naruszenia nietykalności cielesnej, uznając, że zostały one wyczerpane przez oskarżonego. Również zarzut rażącej niewspółmierności nawiązki został odrzucony, gdyż zasądzone kwoty odpowiadały rozmiarowi doznanej przez pokrzywdzonych krzywdy. Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego W. H. kwotę 1033,20 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, a także zwolnił oskarżonego z obowiązku zwrotu wydatków sądowych za postępowanie odwoławcze, biorąc pod uwagę jego trudną sytuację materialną i zdrowotną.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający