III SA/Po 50/25

Sprawa dotyczyła skargi P. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, które stwierdziło niedopuszczalność zażalenia skarżącego na postanowienie Dyrektora II Oddziału ZUS w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny zawiesił postępowanie na podstawie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) w związku z wniesieniem przez skarżącego zarzutów. Organ II instancji uznał, że na takie postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego nie przysługuje zażalenie, powołując się na przepisy k.p.a. i u.p.e.a., w tym art. 134 i 144 k.p.a. oraz art. 17 i 35 u.p.e.a. Podkreślono, że postanowienie o zawieszeniu postępowania w związku z zarzutami ma charakter deklaratoryjny i nie jest objęte możliwością zaskarżenia, w przeciwieństwie do postanowienia o odmowie zawieszenia. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, podzielił to stanowisko. Stwierdził, że organ II instancji prawidłowo uznał niedopuszczalność zażalenia, wskazując na brak podstawy prawnej do jego wniesienia (przyczyna przedmiotowa). Sąd odniósł się również do kwestii błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu organu I instancji, wskazując, że zgodnie z art. 112 k.p.a., takie pouczenie nie może szkodzić stronie, ale też nie może tworzyć uprawnień naruszających prawo. W ocenie Sądu, błędne pouczenie nie spowodowało negatywnych konsekwencji dla skarżącego, gdyż zarzuty stanowią podstawowy środek ochrony, a zawieszenie postępowania jest dla niego korzystne. W konsekwencji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający