III FSK 705/24Oddalenie skargi kasacyjnej opłata targowa
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną spółki C. sp. z o.o. od wyroku WSA w Gdańsku, który oddalił skargę spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie opłaty targowej. Spółka zarzucała naruszenie przepisów postępowania, w tym wadliwe doręczenie decyzji organu pierwszej instancji, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności błędną wykładnię art. 19 pkt 1 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Głównym zarzutem było uznanie, że maksymalna stawka dzienna opłaty targowej ma charakter przedmiotowy (dotyczy stanowiska/koszyka), a nie podmiotowy (dotyczy konkretnego podatnika). NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opłatę targową pobiera się od podmiotów dokonujących sprzedaży na targowiskach. Definicja legalna targowiska (art. 15 ust. 2) obejmuje wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż. Kompetencja rady gminy do określenia zasad i stawek opłat (art. 19 pkt 1 lit. a) została wyrażona z uwzględnieniem górnej granicy stawki dziennej. NSA uznał, że rada gminy ma swobodę w ustalaniu stawek, w tym różnicowaniu ich w zależności od powierzchni stoiska, co nie jest sprzeczne z prawem. Sąd podzielił stanowisko, że użycie liczby mnogiej w określeniu "na targowiskach" nie oznacza zbiorczego mechanizmu rozliczania opłaty, a wynika z katalogu podmiotów dokonujących sprzedaży. Interpretacja ta nie narusza zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP). Odnosząc się do zarzutów proceduralnych, NSA stwierdził, że nawet jeśli doszło do uchybienia dyspozycji art. 144 § 5 Ordynacji podatkowej w zakresie doręczenia decyzji, nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż strona wniosła odwołanie w terminie, a organ procedował prawidłowo. Sąd uznał również, że nie zachodziła konieczność stosowania zasady in dubio pro tributario, a uzasadnienie wyroku WSA było wystarczające.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja charakteru przedmiotowego opłaty targowej oraz dopuszczalności różnicowania jej stawek przez rady gmin.
Dotyczy specyficznej interpretacji przepisów o opłacie targowej, z uwzględnieniem definicji targowiska i kompetencji rady gminy.
Zagadnienia prawne (3)
Jaki jest charakter maksymalnej dziennej stawki opłaty targowej – przedmiotowy (dotyczący stanowiska/koszyka) czy podmiotowy (dotyczący konkretnego podatnika)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Maksymalna dzienna stawka opłaty targowej ma charakter przedmiotowy, odnoszący się do czynności sprzedaży na targowisku i jego powierzchni, a nie do konkretnego podatnika.
Uzasadnienie
Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych (art. 15 ust. 1) stanowi podstawę do poboru opłaty od podmiotów dokonujących sprzedaży na targowiskach. Definicja targowiska (art. 15 ust. 2) jest szeroka. Kompetencja rady gminy (art. 19 pkt 1 lit. a) obejmuje określenie stawek, z górną granicą. Rada może różnicować stawki, np. w zależności od powierzchni stoiska, co nie narusza zasady równości.
Czy przedmiotowe ujęcie maksymalnej dziennej stawki opłaty targowej narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, przedmiotowe ujęcie maksymalnej dziennej stawki opłaty targowej nie prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.
Uzasadnienie
Swoboda gminy w ustalaniu i różnicowaniu stawek opłaty targowej, w granicach zakreślonych przez ustawę, jest przejawem lokalnej polityki podatkowej i umożliwia reagowanie na potrzeby społeczności. Różnicowanie stawek w zależności od przedmiotu sprzedaży lub powierzchni stoiska nie jest dyskryminujące.
Czy wadliwe doręczenie decyzji organu pierwszej instancji, skutkujące brakiem rozpoczęcia biegu terminu na jej zaskarżenie, powoduje niedopuszczalność odwołania i konieczność umorzenia postępowania przez organ odwoławczy?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, nawet jeśli organ podatkowy uchybił dyspozycji art. 144 § 5 Ordynacji podatkowej, uchybienie to samo w sobie nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Strona wniosła odwołanie w terminie, a organ odwoławczy procedował prawidłowo.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylenie decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania może nastąpić tylko wtedy, gdy naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji, strona skorzystała z prawa do odwołania w ustawowym terminie, a organ odwoławczy procedował we właściwym trybie, co wyklucza niedopuszczalność odwołania.
Rozstrzygnięcie
Przepisy (21)
Główne
u.p.o.l. art. 15 § ust. 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych
u.p.o.l. art. 19 § pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 141 § § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 145 § § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 144 § § 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 183 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 183 § § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
O.p. art. 228 § § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 212
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 145 § § 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 144 § § 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
O.p. art. 2a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
Prawo przedsiębiorców art. 11
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców
u.p.o.l. art. 15 § ust. 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych
u.p.o.l. art. 15 § ust. 2b
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych
u.p.o.l. art. 20 § ust. 1-2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych
Konstytucja RP art. 32
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.
Konstytucja RP art. 87 § ust. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Stawka opłaty targowej ma charakter przedmiotowy, a nie podmiotowy. • Użycie liczby mnogiej w art. 15 ust. 1 u.p.o.l. nie oznacza zbiorczego mechanizmu rozliczania opłaty. • Różnicowanie stawek opłaty targowej przez radę gminy jest dopuszczalne i nie narusza zasady równości. • Wadliwe doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Odrzucone argumenty
Maksymalna dzienna stawka opłaty targowej powinna mieć charakter podmiotowy. • Przedmiotowe ujęcie stawki opłaty targowej narusza zasadę równości wobec prawa. • Wadliwe doręczenie decyzji organu pierwszej instancji skutkowało niedopuszczalnością odwołania i koniecznością umorzenia postępowania. • Zachodziła konieczność rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych na korzyść podatnika (zasada in dubio pro tributario).
Godne uwagi sformułowania
Użycie liczby mnogiej przy określeniu "na targowiskach" w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (...) nie oznacza, że chodzi o "kompleksową" opłatę od wszystkich targowisk położonych w gminie, a wynika wyłącznie z faktu odniesienia do katalogu podmiotów dokonujących sprzedaży tj. osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej; w ustawie nie przewidziano ani nie zakładano możliwości określenia zbiorczego, łącznego mechanizmu rozliczania opłaty targowej na terenie całej gminy, gdzie opłata taka została wprowadzona. • Nie sposób więc podzielić prezentowanego przez Skarżącą sposobu wykładni, zgodnie z którym, należy określoną dzienną stawkę opłaty targową odnosić wyłącznie do konkretnego podatnika, bez uwzględnienia kontekstu przedmiotowego, a zatem czynności sprzedaży dokonywanej na targowisku z wyznaczoną powierzchnią stoiska, t.j. w tym przypadku za stoisko o powierzchni powyżej 100 m². • Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował stanowisko WSA, że nie można zgodzić się z formułowaną przez Skarżącą tezą o konieczności uwzględnienia kryterium podmiotowego przy wymierzaniu należnej opłaty targowej i ustaleniu jej wysokości nie z uwagi na kryteria przedmiotowe, jakie zostały określone w Uchwale.
Skład orzekający
Paweł Borszowski
przewodniczący sprawozdawca
Dominik Gajewski
członek
Marta Waksmundzka-Karasińska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja charakteru przedmiotowego opłaty targowej oraz dopuszczalności różnicowania jej stawek przez rady gmin."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej interpretacji przepisów o opłacie targowej, z uwzględnieniem definicji targowiska i kompetencji rady gminy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy powszechnej opłaty lokalnej, a jej rozstrzygnięcie wyjaśnia kluczowe wątpliwości interpretacyjne dotyczące sposobu jej naliczania, co jest istotne dla przedsiębiorców i samorządów.
“Opłata targowa: Czy stawka zależy od tego, co sprzedajesz, czy od tego, kto sprzedaje?”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka polskie orzecznictwo i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Powiązane przepisy
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.