II KO 114/09

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2010 r. rozpoznał z urzędu kwestię swojej właściwości w sprawie wniosku o wznowienie postępowania karnego. Postępowanie pierwotnie zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 października 2006 r., skazującym Jacka Z. na karę łączną 5 lat pozbawienia wolności i grzywny. Sąd Apelacyjny w W. postanowieniem z dnia 24 września 2009 r. utrzymał w mocy wcześniejsze postanowienie o pozostawieniu apelacji obrońcy skazanego bez rozpoznania. Obrońca złożył następnie wniosek o wznowienie postępowania do Sądu Apelacyjnego, powołując się na przepisy k.p.k. dotyczące wznowienia postępowania i ujawnienia uchybień wymienionych w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Wniosek ten został przekazany do rozpoznania Sądowi Najwyższemu. Prokurator Prokuratury Krajowej postulował przekazanie wniosku Sądowi Apelacyjnemu jako właściwemu. Sąd Najwyższy, analizując przepisy art. 544 § 1 k.p.k., stwierdził swoją niewłaściwość do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania. Podkreślił, że skoro postępowanie karne co do meritum zakończyło się przed Sądem Okręgowym, a Sąd Apelacyjny nie rozpoznał apelacji merytorycznie, to właśnie Sąd Apelacyjny jest właściwy do orzekania w kwestii wznowienia tego postępowania. Pozostawienie środka odwoławczego bez rozpoznania nie pozbawia sądu odwoławczego właściwości do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania, które nie zostało poddane merytorycznej kontroli odwoławczej. W związku z tym Sąd Najwyższy przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu w W.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający