II KK 244/25

Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego A.W. od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie, który modyfikował wyrok Sądu Rejonowego w zakresie przypisanych czynów, kar i ich kwalifikacji prawnych. Skazany A.W. został pierwotnie uznany winnym m.in. przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i innych, za co wymierzono mu kary pozbawienia wolności i grzywny, a także przepadek korzyści majątkowej. Sąd Okręgowy zmienił wyrok, uchylając część rozstrzygnięć i przypisując skazanemu winę za inne czyny, z wymierzeniem łagodniejszych kar. Obrońca w kasacji zarzucił rażącą obrazę prawa procesowego, w tym art. 433 § 1 k.p.k., wskazując na arbitralną akceptację przez sąd odwoławczy oceny materiału dowodowego sądu pierwszej instancji i brak kontroli nad obligatoryjnym zastosowaniem nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60 § 3 k.k. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że kasacja nie jest trzecią instancją i nie służy ponownej ocenie dowodów ani ustaleniom faktycznym. Sąd Najwyższy stwierdził, że sąd odwoławczy należycie odniósł się do zarzutów apelacji, a ocena wyjaśnień skazanego jako nielojalnych i zmiennych, co wyklucza zastosowanie art. 60 § 3 k.k., jest prawidłowa. Dodatkowo wskazano, że nawet przy spełnieniu przesłanek z art. 60 § 3 k.k., sąd ma wybór w przypadku zbiegu podstaw nadzwyczajnego złagodzenia i obostrzenia kary (art. 57 § 2 k.k.), co miało miejsce w tej sprawie ze względu na popełnienie przestępstw w warunkach art. 91 § 1 k.k.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający