II KK 118/24

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanej M.R. od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach, z tą zmianą, że obniżono kwoty naprawienia szkody. Obrońca zarzucił wyrokowi Sądu Okręgowego rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez zaniechanie wszechstronnej kontroli odwoławczej i nierozpoznanie zarzutów apelacji, a także naruszenie art. 6 k.p.k. i art. 42 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, polegające na naruszeniu prawa do obrony i zasady dwuinstancyjności, głównie z powodu braku uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że kasacja nie jest trzecią instancją służącą do ponownej kontroli dowodów i ustaleń faktycznych, lecz ma na celu eliminację poważnych wad orzeczeń. Sąd Najwyższy stwierdził, że sąd odwoławczy prawidłowo dokonał kontroli instancyjnej, a brak uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji nie uniemożliwił tej kontroli ani nie naruszył prawa do obrony w sposób istotny, wpływający na treść orzeczenia. Sąd odwoławczy rozpoznał zarzuty apelacji, a naruszenie prawa do obrony jest względnym powodem odwoławczym wymagającym wykazania istotnego wpływu na treść orzeczenia. Wobec powyższego, kasacja została oddalona, a skazana obciążona kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający