II KA 40/22

Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu rozpoznał apelację pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, P. P. (1), skierowaną przeciwko wyrokowi Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 10 listopada 2021 r. (sygn. akt II K 606/20). Apelacja podnosiła dwa główne zarzuty: naruszenie art. 46 k.k. w zw. z art. 415 § 1 k.p.k. poprzez nieorzeczenie obowiązku naprawienia szkody oraz rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności wobec oskarżonych M. K. i P. P. (2). Sąd Okręgowy uznał oba zarzuty za niezasadne. Odnosząc się do pierwszego zarzutu, sąd podkreślił, że zgodnie z art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k., obowiązku naprawienia szkody nie orzeka się, gdy roszczenie jest przedmiotem innego postępowania lub zostało już prawomocnie orzeczone. W tej sprawie, oskarżyciel posiłkowy dochodził roszczenia od firmy (...) Sp. z o.o., z którą zawarto ugodę, nadano jej tytuł wykonawczy i wszczęto postępowanie egzekucyjne. Sąd wskazał, że orzekanie obowiązku naprawienia szkody w postępowaniu karnym, gdy istnieje już tytuł wykonawczy dotyczący tej samej należności, naruszałoby klauzulę antykumulacyjną zawartą w art. 415 § 5 k.p.k. i mogłoby prowadzić do podwójnego egzekwowania tej samej wierzytelności. Sąd przywołał orzecznictwo Sądu Najwyższego potwierdzające tę zasadę. W kwestii zarzutu rażącej niewspółmierności kary, sąd odwoławczy stwierdził, że Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k., uwzględniając stopień winy, społecznej szkodliwości czynu, właściwości i warunki osobiste sprawców, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze kary. Sąd uznał, że orzeczona kara pozbawienia wolności nie nosi cech rażącej niewspółmierności i jest adekwatna do popełnionego czynu oraz jego skutków. W konsekwencji, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego. Zasądzono również od oskarżyciela posiłkowego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 100 zł, zgodnie z art. 636 § 1 k.p.k.

Zagadnienia prawne (2)