II DIZ 18/21

Sprawa dotyczyła wniosku o pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora M. N. za czyn z art. 231 § 1 kk, polegający na niedopełnieniu obowiązków służbowych poprzez nie skierowanie wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania wobec podejrzanego M. W. w postępowaniu przygotowawczym. Sąd Najwyższy w Izbie Dyscyplinarnej (sygn. akt I DO 32/20) odmówił wyrażenia zgody na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej, wskazując na brak dowodów na umyślność działania oraz na to, że zachowanie prokuratora wynikało z błędnej oceny materiału dowodowego, a nie z celowego działania na szkodę interesu publicznego. Prokurator Krajowy złożył zażalenie, argumentując, że sąd pierwszej instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych i że zachowanie prokuratora M. N. wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 231 § 1 kk, w tym również w formie zamiaru ewentualnego. Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie i utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę. Podkreślono, że sąd pierwszej instancji drobiazgowo odniósł się do argumentów wniosku, a stanowisko to zasługuje na aprobatę. Sąd Najwyższy zaznaczył, że choć w sprawie istniały obiektywne powody do wystąpienia z wnioskiem o tymczasowe aresztowanie, to stanowisko prokuratora M. N. wynikało z niewłaściwej oceny materiału dowodowego, a nie z celowego działania z przestępczymi pobudkami. Błędna ocena materiału dowodowego, nawet jeśli obiektywnie błędna, nie może być automatycznie traktowana jako przestępstwo z art. 231 § 1 kk, zwłaszcza gdy brak jest dowodów na umyślność działania. Wskazano, że takie błędy powinny być rozpatrywane w ramach nadzoru służbowego lub postępowania dyscyplinarnego, a nie postępowania karnego. Ponadto, w realiach sprawy, ze względu na organizację i nadzór w prokuraturze, nie istniało realne zagrożenie wystąpienia szkody w interesie publicznym. W związku z tym, brak było podstaw do uchylenia immunitetu prokuratorowi M. N. i zezwolenia na jego pociągnięcie do odpowiedzialności karnej.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający