II CSKP 1547/22

Sprawa dotyczyła umowy kredytu indeksowanego do franka szwajcarskiego (CHF), zawartej w 2007 roku. Powodowie domagali się ustalenia jej nieważności lub uznania za umowę w PLN, a także zwrotu nadpłaty. Sąd Okręgowy uznał umowę za nieważną, wskazując na abuzywność klauzul waloryzacyjnych (§ 2 ust. 2 i § 9 ust. 2 i 6 umowy) jako sprzecznych z art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 353¹ k.c. i art. 69 Prawa bankowego. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok, uznając klauzule za niedozwolone w rozumieniu art. 385¹ k.c. (art. 385³ pkt 20 k.c.), ale nie powodujące nieważności całej umowy, a jedynie jej bezskuteczność. Sąd Apelacyjny uznał, że po wyeliminowaniu klauzul abuzywnych umowa może być utrzymana, a w miejsce kursu ustalanego przez bank należy stosować kurs średni NBP. Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego, stwierdzając, że błędnie zinterpretowano skutki wyeliminowania klauzul abuzywnych. Zdaniem Sądu Najwyższego, usunięcie klauzul indeksacyjnych prowadzi do tak istotnej deformacji umowy, że nie może ona nadal obowiązywać w zmienionym kształcie, gdyż zmienia to jej charakter z kredytu indeksowanego na zwykły kredyt złotowy z oprocentowaniem opartym o LIBOR, co jest sprzeczne z naturą stosunku prawnego. Sąd Najwyższy podkreślił, że wyeliminowanie abuzywnych klauzul przeliczeniowych nie prowadzi do utrzymania w mocy kredytu waloryzowanego kursem CHF jako kredytu złotowego oprocentowanego według stawki LIBOR, ani nie ma podstaw do zastąpienia stawki LIBOR stawką WIBOR. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający