II CA 939/18

Sprawa dotyczyła roszczenia K.P., skazanego odbywającego karę pozbawienia wolności, przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w S. Sąd Rejonowy w wyroku z dnia 7 czerwca 2018 roku zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych, oddalając powództwo w pozostałej części (domagano się 10 000 zł). Ustalono, że powód skarżył się na dolegliwości skórne, a przepisana mu maść O. została dostarczona z 2-miesięcznym opóźnieniem, co nasiliło objawy i spowodowało dyskomfort. Sąd Rejonowy uznał to za naruszenie dóbr osobistych w kontekście zapewnienia bezpłatnych świadczeń zdrowotnych skazanym (art. 115 § 1 kkw). Jednocześnie Sąd Rejonowy ustalił, że powód prezentował naganną postawę w zakładzie karnym, wulgarnie odnosił się do współosadzonych, uczestniczył w dostarczaniu środków odurzających i przejawiał nieregulaminowe zachowanie wobec funkcjonariuszy, co stanowiło podstawę do oddalenia wyższego roszczenia. Obie strony wniosły apelacje. Powód domagał się podwyższenia zadośćuczynienia do 9 000 zł, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego. Pozwany kwestionował samo naruszenie dóbr osobistych poprzez opóźnione wydanie leku. Sąd Okręgowy oddalił obie apelacje jako niezasadne, przyjmując ustalenia Sądu Rejonowego za własne. Sąd Odwoławczy potwierdził, że opóźnienie w wydaniu leku stanowiło naruszenie dóbr osobistych, a zasądzona kwota 1.000 zł jest adekwatna do doznanej krzywdy, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności, w tym naganne zachowanie powoda. Sąd Odwoławczy uznał również, że nie doszło do naruszenia art. 233 § 1 kpc (swobodna ocena dowodów) ani przepisów materialnych dotyczących dóbr osobistych (art. 23, 24, 448 kc). O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie odpowiednich przepisów.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający