II CA 1365/13

Sprawa wywołana została powództwem Spółdzielni Mieszkaniowej im. (...) w K. w likwidacji przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w K. o zapłatę kwoty 6 325,69 zł tytułem środków należnych z podziału bilansowego po podziale spółdzielni. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Podgórza w Krakowie wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 4 829,22 zł wraz z odsetkami, oddalił powództwo w pozostałym zakresie i zasądził koszty procesu. Sąd Rejonowy ustalił, że w wyniku podziału spółdzielni, powodowa spółdzielnia nie otrzymała należnych jej środków z podziału bilansowego. Pozwana spółdzielnia próbowała potrącić swoje wierzytelności wynikające z faktur VAT, jednak sąd I instancji uznał te potrącenia za nieskuteczne, częściowo z powodu braku wykazania umocowania pełnomocnika, a częściowo z powodu skutecznego złożenia przez powódkę części spornych kwot do depozytu sądowego. Pozwana wniosła apelację, zarzucając naruszenie przepisów proceduralnych i materialnych, w tym art. 129 kpc, art. 230 kpc, art. 470 kc oraz sprzeczność ustaleń faktycznych z materiałem dowodowym. Kwestionowała uznanie wierzytelności z faktury VAT nr (...) za nieudowodnioną oraz ważność złożenia środków do depozytu sądowego, argumentując, że warunki wypłaty z depozytu uniemożliwiały zaspokojenie pozwanej. Podnosiła również, że oświadczenie o potrąceniu złożyła wcześniej, w piśmie z dnia 25 września 2012 r. Sąd Okręgowy w Krakowie, rozpoznając apelację, oddalił ją. Sąd odwoławczy przyznał częściową zasadność zarzutom dotyczącym naruszenia art. 129 kpc i art. 230 kpc w odniesieniu do kwoty 389,33 zł, jednak uznał, że jej nieuwzględnienie było prawidłowe z innych powodów. Sąd Okręgowy uznał również za zasadny zarzut naruszenia art. 470 kc, stwierdzając, że złożenie przez powódkę środków do depozytu sądowego nie było ważne, ponieważ warunki wypłaty z depozytu uniemożliwiały zaspokojenie wierzyciela (pozwanej). W konsekwencji, potrącenie wierzytelności z faktur nr (...) nie mogło być uznane za skuteczne. Sąd odwoławczy analizował również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych dotyczący daty złożenia oświadczenia o potrąceniu, przyznając, że pismo z dnia 25 września 2012 r. nosiło znamiona oświadczenia o potrąceniu. Jednakże, nawet to oświadczenie mogło być skuteczne jedynie w odniesieniu do wierzytelności z faktury nr (...) , która była już wymagalna. Kluczowym elementem rozstrzygnięcia było jednak stwierdzenie, że strona pozwana nie udowodniła istnienia wierzytelności, które przeznaczyła do potrącenia. Sąd Okręgowy uznał, że uchwała podziałowa, na którą powoływała się pozwana, nie stanowiła prawnie skutecznej podstawy do żądania partycypacji w kosztach utrzymania dróg, ponieważ nie została zawarta w planie podziału majątkowych praw i zobowiązań. Ponadto, pozwana nie wykazała, dlaczego partycypacja miałaby wynosić 16,38%, a także zaliczyła do kosztów utrzymania dróg opłaty za użytkowanie wieczyste i podatek od nieruchomości, które nie wchodzą w zakres tego obowiązku. Wobec braku udowodnienia istnienia wierzytelności, zarzuty potrącenia zostały uznane za nieuzasadnione. Sąd Okręgowy zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający