Orzeczenie · 2026-04-15

I SA/Wr 74/26Ograniczenie kosztów leasingu samochodowego w działalności wynajmu

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

Miejsce

Wrocław

Data

2026-04-15

NSAPodatkoweŚredniawsa

podatek dochodowykoszty uzyskania przychodówsamochody osoboweleasing operacyjnyamortyzacjalimity kosztówwynajem długoterminowyinterpretacja podatkowaWSAprawo podatkowe

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Sprawa dotyczyła skargi podatnika P. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS) dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych. Podatnik prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na wynajmie długoterminowym samochodów osobowych, w tym pojazdów o wartości przekraczającej ustawowe limity (150 000 zł dla spalinowych, 225 000 zł dla elektrycznych, z nowymi limitami od 2026 r.). Skarżący zamierzał zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości odpisy amortyzacyjne od zakupionych samochodów oraz opłaty leasingowe (część kapitałowa) dotyczące samochodów leasingowanych, argumentując, że wynajem stanowi główny przedmiot jego działalności, co powinno wyłączać stosowanie limitów kosztów na podstawie art. 23 ust. 5b ustawy o PIT. DKIS uznał stanowisko podatnika za prawidłowe jedynie w części dotyczącej odpisów amortyzacyjnych, natomiast za nieprawidłowe w zakresie opłat leasingowych. Organ wyjaśnił, że art. 23 ust. 5b ustawy o PIT odnosi się wyłącznie do amortyzacji i nie może być stosowany analogicznie do opłat leasingowych, które podlegają ograniczeniom wynikającym z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT. Podatnik wniósł skargę do WSA we Wrocławiu, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT poprzez błędną wykładnię, naruszenie zasady neutralności podatkowej, a także naruszenie art. 2 Konstytucji RP (zasada demokratycznego państwa prawnego) i art. 2a Ordynacji podatkowej (zasada in dubio pro tributario). Skarżący argumentował, że ograniczenie kosztów leasingu jest sprzeczne z celem ustawy, prowadzi do dyskryminacji leasingu jako formy finansowania i narusza zasadę pewności prawa oraz sprawiedliwości podatkowej. WSA we Wrocławiu oddalił skargę, podzielając stanowisko DKIS. Sąd uznał, że wykładnia językowa art. 23 ust. 5b ustawy o PIT jest jednoznaczna i nie pozwala na stosowanie go do opłat leasingowych. Sąd podkreślił, że różnicowanie sytuacji podatkowej właściciela i leasingobiorcy jest uzasadnione ekonomicznie i mieści się w swobodzie regulacyjnej ustawodawcy. Sąd nie dopatrzył się również luki prawnej ani naruszenia zasady in dubio pro tributario, uznając, że przepisy są jasne i nie budzą wątpliwości.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Średnia

Do czego można powołać

Potwierdzenie interpretacji przepisów dotyczących limitów kosztów uzyskania przychodów dla samochodów osobowych w leasingu operacyjnym w działalności gospodarczej polegającej na wynajmie, a także zasady wykładni prawa podatkowego.

Ograniczenia stosowania

Dotyczy specyficznej sytuacji podatnika prowadzącego działalność w zakresie wynajmu długoterminowego samochodów. Interpretacja opiera się na ścisłej wykładni językowej przepisów.

Zagadnienia prawne (3)

Czy w przypadku działalności gospodarczej polegającej na wynajmie długoterminowym samochodów osobowych, opłaty wynikające z umów leasingu operacyjnego, w części dotyczącej spłaty wartości samochodu, podlegają ograniczeniom kosztów uzyskania przychodów wynikającym z limitów wartości pojazdu, czy też wyłączeniu na podstawie art. 23 ust. 5b ustawy o PIT?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Opłaty leasingowe podlegają ograniczeniom kosztów uzyskania przychodów wynikającym z limitów wartości pojazdu (art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT), ponieważ przepis art. 23 ust. 5b ustawy o PIT, wyłączający te limity, odnosi się wyłącznie do odpisów amortyzacyjnych, a nie do opłat leasingowych.

Uzasadnienie

Sąd administracyjny podzielił stanowisko organu podatkowego, że przepis art. 23 ust. 5b ustawy o PIT, który wyłącza stosowanie limitów kosztów uzyskania przychodów do odpisów amortyzacyjnych samochodów osobowych oddanych do odpłatnego używania w ramach działalności gospodarczej, nie może być stosowany przez analogię do opłat leasingowych. Wykładnia językowa przepisu jest jednoznaczna i nie obejmuje opłat leasingowych. Brak jest podstaw do uznania, że występuje luka prawna, którą można by uzupełnić przez analogię.

Czy zróżnicowanie traktowania podatkowego odpisów amortyzacyjnych (bez limitu) i opłat leasingowych (z limitem) dla samochodów osobowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej polegającej na wynajmie długoterminowym narusza zasady konstytucyjne, takie jak zasada demokratycznego państwa prawnego, pewności prawa, bezpieczeństwa prawnego, zaufania obywatela do państwa oraz sprawiedliwości podatkowej?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, zróżnicowanie to mieści się w swobodzie regulacyjnej ustawodawcy i jest uzasadnione ekonomicznie, a interpretacja organu podatkowego nie narusza wskazanych zasad konstytucyjnych.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że kwestionowana regulacja mieści się w zakresie swobody ustawodawcy w kształtowaniu systemu podatkowego. Zróżnicowanie sytuacji podatkowej właściciela i leasingobiorcy jest uzasadnione ekonomicznie, a interpretacja organu nie narusza zasady pewności prawa ani sprawiedliwości podatkowej. Skarga na interpretację indywidualną nie może być polemiką z koncepcją ustawodawcy.

Czy w przypadku nieusuwalnych wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, należy je rozstrzygać na korzyść podatnika zgodnie z zasadą in dubio pro tributario (art. 2a Ordynacji podatkowej)?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, zasada in dubio pro tributario nie miała zastosowania, ponieważ przepisy dotyczące limitów kosztów uzyskania przychodów dla samochodów osobowych w leasingu nie budziły nieusuwalnych wątpliwości.

Uzasadnienie

Sąd stwierdził, że treść przepisów art. 23 ust. 1 pkt 47a i art. 23 ust. 5b ustawy o PIT była jasna i nie budziła wątpliwości ani organu, ani sądu, w związku z czym nie było podstaw do zastosowania zasady in dubio pro tributario.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Odrzucono skargę

Sąd oddalił skargę podatnika w całości, podzielając stanowisko organu podatkowego.