I PKN 167/99Termin pozew sąd niewłaściwy prawo pracy

Powód Włodzimierz G. domagał się od Spółdzielni Gospodarki Mieszkaniowej w S. odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy. Sąd Rejonowy w Nowej Soli oddalił powództwo, uznając, że powód wniósł odwołanie po upływie 14-dniowego terminu z art. 264 § 2 Kodeksu Pracy. Sąd ten ustalił, że skuteczne oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę złożyła Rada Nadzorcza Spółdzielni w dniu 7 sierpnia 1998 r., a powód wniósł odwołanie do Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze w dniu 18 sierpnia 1998 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zielonej Górze oddalił apelację powoda, podzielając stanowisko Sądu Rejonowego co do przekroczenia terminu. Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację powoda, uchylił zaskarżone wyroki. Sąd Najwyższy uznał, że sądy obu instancji błędnie zinterpretowały przepisy dotyczące terminu z art. 264 § 2 KP oraz art. 200 § 3 KPC. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że termin z art. 264 § 2 KP jest terminem prawa materialnego, a jego bieg jest przerwany przez każdą czynność podjętą bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia. Oznacza to, że termin jest zachowany, gdy pracownik złoży pozew do sądu, nawet jeśli jest on niewłaściwy rzeczowo, a czynność ta pozostaje w mocy po przekazaniu sprawy do sądu właściwego. Sąd Najwyższy wskazał również, że sądy niższych instancji błędnie uznały oświadczenie zarządu Spółdzielni o rozwiązaniu umowy o pracę za nieskuteczne, mimo że mogło ono wywołać skutek prawny. Ostatecznie, Sąd Najwyższy uchylił wyroki i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na potrzebę rozważenia przywrócenia terminu z uwagi na błędne pouczenie pracownika przez pozwaną.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający