I KK 299/25Oddalenie kasacji oszustwo kredytowe 2

Sąd Najwyższy rozpoznał kasacje wniesione przez obrońców skazanego T.G. od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 10 lutego 2025 r., sygn. akt XVII Ka 1078/24, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2023 r., sygn. akt III K 213/17. Skazany T.G. został uznany winnym popełnienia przestępstw z art. 286 § 1 k.k. i innych. Obrońcy zarzucili w kasacjach m.in. rażące naruszenie prawa dotyczące kwalifikacji czynu ciągłego i przedawnienia karalności, a także naruszenie przepisów postępowania dotyczących obowiązku obecności oskarżonego na rozprawie. Sąd Najwyższy, po analizie akt sprawy i argumentacji stron, uznał zarzuty za oczywiście bezzasadne. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego kwalifikacji czynu ciągłego i przedawnienia, Sąd Najwyższy stwierdził, że sąd odwoławczy prawidłowo uznał, iż przypisane T.G. zachowania dotyczące umów kredytowych stanowiły dwa odrębne przestępstwa, a jedno z nich, popełnione w ramach czynu ciągłego, nie uległo przedawnieniu. Sąd Najwyższy podkreślił, że w przypadku czynu ciągłego, gdy pierwsze zachowanie miało miejsce pod rządami starej ustawy, a ostatnie pod rządami nowej, cały czyn należy oceniać według ustawy nowej. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, Sąd Najwyższy uznał, że sąd odwoławczy należycie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 k.p.k., wskazując, że nie zaszły warunki obligatoryjnej obecności oskarżonego na rozprawie. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił kasacje jako oczywiście bezzasadne i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający