I FZ 170/22

Sprawa dotyczy zażalenia spółki A. sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, które odrzuciło jej skargę na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w T. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 w związku z § 1 i art. 219 P.p.s.a., ponieważ spółka nie uiściła wymaganego wpisu sądowego mimo wezwania. Wezwanie zostało wysłane na adres elektroniczny pełnomocnika spółki, a doręczenie uznano za skuteczne po upływie terminu na jego odbiór. Spółka w zażaleniu zarzuciła naruszenie przepisów proceduralnych, w tym art. 134 § 2 P.p.s.a. przez oparcie orzeczenia na niezaskarżalnym postanowieniu w przedmiocie prawa pomocy, oraz art. 136, 137, 141 § 4 i 143 § 1 w związku z art. 166 P.p.s.a., wskazując na identyczność treści postanowień wydawanych w różnych sprawach. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. Sąd podkreślił, że warstwa argumentacyjna zażalenia skupiająca się na problematyce prawa pomocy nie mogła być przedmiotem merytorycznych rozważań w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym odrzucenia skargi jako nieopłaconej. NSA wyjaśnił, że art. 191 P.p.s.a. nie obejmuje postanowień wydanych w wyniku rozpatrzenia środka zaskarżenia, a postanowienie w przedmiocie prawa pomocy, wydane po sprzeciwie od postanowienia referendarza, było już orzeczeniem sądu drugiej instancji. Sąd wskazał również, że zarzuty dotyczące identyczności treści postanowień nie są wadą samą w sobie, o ile uzasadnienie przystaje do rozstrzyganej sprawy. NSA stwierdził, że autor zażalenia nie odniósł się do kluczowych ustaleń faktycznych i prawnych sądu pierwszej instancji dotyczących odrzucenia skargi, a jedynie próbował podważyć prawidłowość postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, co było niedopuszczalne w ramach niniejszego postępowania. Sąd nie dopatrzył się wad dezawuujących trafność przyjęcia, że zasadne było odrzucenie skargi z powodu braku uiszczenia wpisu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający