I CSK 503/18

Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną strony powodowej T. sp. z o.o. w W. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 8 lutego 2018 r. Strona powodowa zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 241 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 365 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., a także art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, strona powodowa powołała się na przesłankę oczywistej zasadności skargi, wynikającą z naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 365 § 1 k.p.c. poprzez brak wnikliwej analizy podstawy faktycznej roszczeń spółki M. we wcześniejszej sprawie. Sąd Najwyższy, odwołując się do utrwalonej linii orzeczniczej, wyjaśnił, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 398^9^ § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi przepisami prawa lub wydane zostało w wyniku pewnej i niewątpliwej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa. Sąd Najwyższy uznał, że skarżący nie przedstawił przekonujących argumentów świadczących o występowaniu w sprawie tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W szczególności, Sąd Najwyższy odniósł się do wykładni art. 365 k.p.c. i art. 366 k.p.c., wskazując, że mocą wiążącą są objęte te ustalenia, które stanowiły przedmiot rozstrzygnięcia, postrzegany przez pryzmat żądania pozwu i faktów przytoczonych w celu jego uzasadnienia. Sąd Okręgowy, zgodnie z tą wykładnią, doszedł do wniosku, że poręczone przez M. wierzytelności wynikające z umowy z dnia 15 lipca 2009 r. zostały zasądzone w całości, natomiast wierzytelności wynikające z umów zawartych z innymi podmiotami zostały oddalone. W związku z powyższym, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kwotę 4050 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający