I C 1304/24Bank nie może waloryzowac kapitału kredytu po uniewaznieniu umowy 2

Powód Bank (...) S.A. wystąpił z pozwem przeciwko U. S. i P. S. domagając się zwrotu kapitału kredytu w kwocie 134.000,00 zł wraz z odsetkami, a także zwrotu kwoty 20.285,99 zł tytułem urealnienia wysokości świadczenia Banku, ewentualnie waloryzacji kapitału do kwoty 163.857,94 zł i zasądzenia 29.857,94 zł. Bank argumentował, że podejmuje te kroki na wypadek uznania umowy kredytu za nieważną, mimo że sam uważa umowę za ważną. Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa, podnosząc zarzuty nadużycia prawa procesowego, przedwczesności, niewymagalności i przedawnienia. Sąd ustalił, że umowa kredytu z 2008 roku została prawomocnie uznana za nieważną. W związku z tym strony powinny zwrócić sobie wzajemne świadczenia. Sąd oddalił żądania banku dotyczące waloryzacji i zwrotu kwot ponad nominalną wartość kapitału. Powołano się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), w szczególności wyroki dotyczące dyrektywy 93/13/EWG, które zakazują bankom dochodzenia roszczeń wykraczających poza zwrot kapitału i ustawowych odsetek za opóźnienie po stwierdzeniu nieważności umowy z powodu abuzywności. Sąd podkreślił, że bank nie może czerpać korzyści z sytuacji powstałej wskutek stosowania niedozwolonych klauzul, a utrata spodziewanego zysku stanowi sankcję za naruszenie obowiązków wynikających z prawa UE. Oddalono również żądanie waloryzacji sądowej, wskazując na art. 358(1) § 4 kc, który wyklucza takie żądania od przedsiębiorcy w związku z prowadzoną działalnością. Sąd nie podzielił zarzutu przedawnienia, uznając roszczenie za 3-letnie i wskazując, że bieg terminu rozpoczął się od momentu zakwestionowania umowy przez kredytobiorców. Sąd uznał, że roszczenie banku było wymagalne w momencie wytoczenia powództwa, a cofnięcie częściowe powództwa przez bank było dopuszczalne. Rozstrzygnięto o kosztach postępowania na korzyść pozwanych, uznając zachowanie banku za przejaw złej wiary.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający