V KO 76/21

Skazany G.S. złożył wniosek o wznowienie postępowania karnego, domagając się uchylenia wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 lutego 2013 r. (sygn. akt III K (...)), utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 28 listopada 2013 r. (sygn. akt II AKa (...)). Jako podstawę wznowienia wskazał art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 246 k.k., art. 438 § 1 pkt 3 k.p.k. i art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., domagając się przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku G.S. odniósł się do roli świadka A.D. oraz ustaleń dotyczących czasu popełnienia przestępstwa i chronologii zdarzeń. Wskazał, że „nowym dowodem” mógłby być eksperyment sądowy dotyczący czasu pokonania dystansu z 5 piętra do bramy, co miałoby wskazywać na udział A.D. w zdarzeniu. Sąd Najwyższy, działając na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., odmówił przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. Podkreślono, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ opiera się na tych samych okolicznościach, które były już rozpoznawane w poprzednim postępowaniu o wznowienie (sygn. akt V KO 16/21) oraz w postępowaniu kasacyjnym (sygn. akt V KK 157/14). Sąd Najwyższy zaznaczył, że skazany kwestionuje dokonane już ustalenia faktyczne, analizując okoliczności znane sądom orzekającym. Wskazanie na potrzebę eksperymentu procesowego nie stanowi „nowego dowodu”, a jedynie próbę polemiki z ustaleniami faktycznymi. Ponadto, próba wykazania obecności A.D. w mieszkaniu w chwili zdarzenia nie opiera się na nowych faktach ani dowodach. Sąd Najwyższy stwierdził również, że skazany nie wykazał zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., gdyż dopatruje się sprzeczności w subiektywnym przekonaniu o stanie faktycznym, a nie w wewnętrznej treści orzeczenia.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający