V KK 442/23

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego P.O., który został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku (utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Tczewie) za przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat. Obrońca zarzucił zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 433 § 2 w zw. z art. 410 k.p.k. (nierozważenie zarzutów odwoławczych dotyczących ustaleń faktycznych na podstawie niekompletnego materiału dowodowego) oraz art. 41 k.p.k. w zw. z art. 6 EKPC i art. 45 Konstytucji RP (wydanie wyroku przez sąd nienależycie obsadzony ze względu na sposób powołania sędziego). Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nienależytej obsady sądu, Sąd Najwyższy powołał się na uchwałę I KZP 2/22, stwierdzając, że brak jest podstaw do przyjęcia a priori, iż każdy sędzia powołany po 17 stycznia 2018 r. nie spełnia standardu bezstronności. Należy wykazać in concreto, że istnieją wątpliwości co do sądu nienależycie obsadzonym. W niniejszej sprawie takie okoliczności nie zostały wykazane. Zarzut dotyczący nierozważenia zarzutów odwoławczych również nie mógł stanowić podstawy kasacji w kontekście orzeczonej kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W konsekwencji Sąd Najwyższy oddalił kasację i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający