V KK 4/22

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego J. Sp. z o.o. od wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim uniewinniający J. M. i K. M. od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 301 § 1 k.k. w zb. z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Oskarżyciel posiłkowy zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 300 § 2 k.k. i art. 301 k.k., poprzez bezzasadne przyjęcie, że oskarżeni nie wyczerpali znamion czynów zabronionych. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. W uzasadnieniu wskazano, że kasacja powinna obejmować zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego lub materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, i że nie można w niej kwestionować ustaleń faktycznych. Sąd Najwyższy podkreślił, że sąd odwoławczy prawidłowo rozpoznał zarzuty apelacyjne, wyjaśniając, dlaczego nie doszło do uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego. Sąd Okręgowy trafnie uznał, że zebrany materiał dowodowy nie potwierdził winy ani sprawstwa oskarżonych, ponieważ nie udaremnili ani nie uszczuplili zaspokojenia wierzycieli. Sąd Najwyższy przywołał art. 554 k.c. i art. 31 § 1 k.s.h., wskazując, że istnieją mechanizmy prawne pozwalające wierzycielom dochodzić swoich roszczeń, a czynność wniesienia majątku spółki jako aport nie udaremniła ani nie ograniczyła zaspokojenia wierzycieli. Również darowizna udziałów o niewielkiej wartości nie miała znaczenia dla zaspokojenia wierzycieli. Sąd Najwyższy stwierdził, że argumenty kasacji stanowiły polemikę z ustaleniami faktycznymi i nie przekonywały o naruszeniu prawa materialnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający