V KK 378/12

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 września 2011 r., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 21 kwietnia 2011 r. w części dotyczącej zobowiązania skazanego T. W. do naprawienia szkody na rzecz Zakładu Automatyki Przemysłowej E. s.c. J. i H. W. w kwocie 73810 zł. Sąd Rejonowy pierwotnie uznał T. W. winnym popełnienia przestępstwa z art. 205 § 1 kk z 1969 r. i zobowiązał go do naprawienia szkody. Oskarżony zaskarżył wyrok, podnosząc m.in. zarzut naruszenia art. 415 § 5 kpk, gdyż o zapłacie tej kwoty orzekł już prawomocnie Sąd Okręgowy w postępowaniu cywilnym. Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną. Rzecznik Praw Obywatelskich w kasacji zarzucił rażące naruszenie art. 415 § 5 zdanie drugie kpk, wskazując, że Sąd II instancji utrzymał w mocy orzeczenie o obowiązku naprawienia szkody, mimo że o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono w postępowaniu cywilnym. Sąd Najwyższy uznał zarzut kasacji za słuszny. Podkreślił, że przepis art. 415 § 5 kpk stanowi, iż obowiązku naprawienia szkody nie orzeka się, jeżeli o roszczeniu wynikającym z popełnienia przestępstwa prawomocnie orzeczono. Sąd Najwyższy stwierdził, że roszczenie będące przedmiotem postępowania cywilnego (sygn. X GC …) jest tożsame z tym, co było podstawą zobowiązania w postępowaniu karnym, mimo zróżnicowania podstaw odpowiedzialności (kontraktowa w cywilnym, deliktowa w karnym). Doszło do zbiegu odpowiedzialności, a to samo zdarzenie faktyczne stanowiło podstawę obu roszczeń. W związku z tym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone orzeczenia w części dotyczącej obowiązku naprawienia szkody, obciążając Skarb Państwa kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający