Ts 63/18

Skarżąca J.S. wniosła skargę konstytucyjną, zarzucając niezgodność z Konstytucją art. 47 w związku z art. 42 § 1 i art. 300 Kodeksu pracy. Kwestionowała przepisy w zakresie, w jakim pracownikowi przywróconemu do pracy z obniżonym wynagrodzeniem nie przysługują inne roszczenia ponad odszkodowanie, a skutek przywrócenia poprzednich warunków płacy następuje wyłącznie na przyszłość (ex nunc). Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 18 grudnia 2019 r. odmówił nadania skardze dalszego biegu, stwierdzając niespełnienie wymogów formalnych i oczywistą bezzasadność. Skarżąca wniosła zażalenie, zarzucając wadliwe uznanie abstrakcyjnego charakteru skargi oraz brak wskazania jako źródła naruszenia praw wyroku Sądu Rejonowego w B. Trybunał Konstytucyjny, rozpatrując zażalenie na posiedzeniu niejawnym, uznał postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu za prawidłowe. Podkreślono, że odmowa nastąpiła nie tylko z powodu bezzasadności, ale także niespełnienia wymogów formalnych. Trybunał stwierdził, że skarżąca nie przedstawiła argumentów przeczących abstrakcyjnemu charakterowi skargi, a sądy powszechne nie zanegowały limitowania wysokości odszkodowania, lecz uznały, że w sprawie skarżącej miało ono zastosowanie w sposób korzystniejszy. Odnosząc się do drugiego zarzutu, Trybunał zauważył, że skarżąca pomija fakt, iż przywołana podstawa odmowy dotyczyła wyłącznie zarzutu o skutku ex nunc. Ponadto, wskazano na stanowisko Sądu Najwyższego (sygn. akt I PZP 2/09), zgodnie z którym art. 47 k.p. nie pozostaje w związku z art. 300 k.p., a przepisy prawa pracy nie odnoszą się do spraw nieunormowanych przepisami prawa pracy. Trybunał uznał, że skarżąca nie podważyła twierdzenia o braku rozstrzygania przez sądy w jej sprawie o wysokość roszczenia z art. 47 k.p., lecz o możliwość dochodzenia roszczeń akcesoryjnych od świadczenia nienależnego. W konsekwencji, Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający