IV KA 566/24

Sąd Okręgowy rozpoznał apelację obwinionego P. P. od wyroku sądu rejonowego, który uznał go winnym popełnienia wykroczenia z art. 107 Kodeksu wykroczeń. Apelacja obwinionego została uznana za bezzasadną. Sąd Okręgowy stwierdził, że sąd rejonowy prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy, co pozwoliło na wyprowadzenie trafnych ustaleń faktycznych co do sprawstwa i winy obwinionego. Sąd odwoławczy podkreślił, że kluczowe dowody, takie jak zeznania pokrzywdzonych H. T. i E. T., były spójne i wiarygodne, a ich relacje znajdowały potwierdzenie w innych dowodach, w tym w nagraniach zdarzenia. Sąd odrzucił zarzuty apelacji dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych, w szczególności art. 7 kpk (zasada swobodnej oceny dowodów) i art. 410 kpk (granice wyrokowania). Sąd Okręgowy wyjaśnił, że ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji nie wykazała błędów natury faktycznej ani logicznej, a sąd nie pominął istotnych dowodów ani nie oparł się na okolicznościach nieujawnionych na rozprawie. Sąd odniósł się również do argumentacji obwinionego dotyczącej troski o dobro dziecka, stwierdzając, że była ona wykorzystywana instrumentalnie i że działania obwinionego, polegające na demonstracyjnym nagrywaniu, prowokowaniu i dyskredytowaniu pokrzywdzonych, miały charakter złośliwego niepokojenia, mającego na celu dokuczenie im. Sąd Okręgowy uznał, że kara wymierzona obwinionemu nie nosi cech rażącej niewspółmierności. Na koniec, sąd zasądził od obwinionego koszty postępowania odwoławczego.

Zagadnienia prawne (3)