IV KA 424/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Poznaniu, Wydział Karny-Odwoławczy, rozpoznał apelację obrońcy oskarżonej A. W. od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 4 lutego 2025 r., sygn. akt VIII K 1421/24, którym oskarżona została skazana z art. 177 § 1 kk. Obrońca oskarżonej podniósł zarzuty dotyczące obrazy przepisów postępowania (art. 7, 8, 410 kpk) oraz błędu w ustaleniach faktycznych, kwestionując wyłączną winę oskarżonej i sugerując współprzyczynienie się pokrzywdzonej do zdarzenia. Sąd Okręgowy uznał te zarzuty za niezasadne. W odniesieniu do zarzutu obrazy przepisów postępowania, sąd odwoławczy stwierdził, że ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy mieściła się w granicach swobody sędziowskiej i była zgodna z dyrektywami z art. 7 kpk. Sąd odwoławczy w pełni zaaprobował ocenę dowodów sądu pierwszej instancji. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych również został uznany za niezasadny. Sąd odwoławczy podkreślił, że obrońca błędnie interpretował przepisy Prawa o ruchu drogowym, w szczególności dotyczące zakazu wyprzedzania przed przejściem dla pieszych oraz obowiązku zachowania szczególnej ostrożności przy zmianie kierunku jazdy. Sąd odwoławczy wskazał, że zdarzenie nie miało związku z przejściem dla pieszych, a pokrzywdzona miała prawo jechać obok oskarżonej. Jedyną osobą odpowiedzialną za doprowadzenie do zdarzenia drogowego była oskarżona, która wykonała nagły i niezasygnalizowany manewr zmiany kierunku jazdy. Sąd Okręgowy nie stwierdził również obrazy przepisów prawa materialnego, uznając, że zarzut ten był w istocie zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych. W konsekwencji, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając go za prawidłowy i sprawiedliwy, a także zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów Prawa o ruchu drogowym dotyczących zachowania szczególnej ostrożności przy zmianie kierunku jazdy, jazdy rowerem obok siebie oraz zastosowania przepisów dotyczących pieszych w kontekście dróg pieszo-rowerowych.
Sprawa dotyczy konkretnego stanu faktycznego i nie stanowi przełomowej wykładni prawa. Dotyczy głównie interpretacji przepisów ruchu drogowego w kontekście wypadku z udziałem rowerzystów.
Zagadnienia prawne (3)
Czy sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy i ustalił stan faktyczny w sprawie o spowodowanie wypadku drogowego, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, w tym znak drogowy nakazu zachowania szczególnej ostrożności?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy i ustalił stan faktyczny, a zarzuty apelacji dotyczące naruszenia przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych są niezasadne.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy uznał, że ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji była zgodna z dyrektywami z art. 7 kpk i mieściła się w granicach swobody sędziowskiej. Podkreślono, że sąd pierwszej instancji miał na względzie obowiązek zachowania szczególnej ostrożności, mimo braku bezpośredniego odwołania do znaku A-30 w uzasadnieniu.
Czy pokrzywdzona swoim zachowaniem (jazdą obok oskarżonej i ewentualnym naruszeniem zakazu wyprzedzania) przyczyniła się do zaistnienia wypadku drogowego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, pokrzywdzona nie przyczyniła się do zaistnienia wypadku drogowego. Jej zachowanie nie miało wpływu na zdarzenie, a odpowiedzialność spoczywa wyłącznie na oskarżonej.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy stwierdził, że pokrzywdzona miała prawo jechać obok oskarżonej zgodnie z art. 33 ust. 3a Prawa o ruchu drogowym, a przepis art. 26 ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym (dotyczący pieszych) nie miał zastosowania, gdyż zdarzenie nie było związane z ruchem pieszych. Oskarżona wykonała nagły i niezasygnalizowany manewr zmiany kierunku jazdy, co było bezpośrednią przyczyną wypadku.
Czy doszło do obrazy przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego błędną wykładnię?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, nie doszło do obrazy przepisów prawa materialnego. Zarzut ten był w istocie zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych, a przepis art. 26 ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym nie miał zastosowania w tej sprawie.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy wyjaśnił, że obraza prawa materialnego ma miejsce, gdy stan faktyczny jest ustalony prawidłowo, ale zastosowano niewłaściwy przepis. W tej sprawie zarzuty obrony dotyczyły błędnych ustaleń faktycznych i niepoprawnej analizy przepisów Prawa o ruchu drogowym, które nie miały zastosowania.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. W. | osoba_fizyczna | oskarżona |
| Skarb Państwa | organ_państwowy | pokrzywdzona |
Przepisy (13)
Główne
k.k. art. 177 § § 1
Kodeks karny
Pomocnicze
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
Sąd I instancji należycie ocenił wszystkie zgromadzone dowody, zestawił ze sobą ich treść i przypisał przymiot wiarygodności jedynie tym z nich bądź ich częściom, które zasługiwały na przypisanie takiej cechy w świetle art. 7 kpk.
k.p.k. art. 8 § § 1 i 2
Kodeks postępowania karnego
Sąd Rejonowy samodzielnie rozstrzygnął w tej sprawie występujące zagadnienia faktyczne i prawne, a więc zastosował się do reguły przewidzianej w art. 8 § 1 kpk. Ponadto nie występowało w tej sprawie żadne prawomocne rozstrzygnięcie innego sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny, które winno został uwzględnione przez organ orzekający w kontrolowanej sprawie.
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
Podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w tej sprawie.
u.p.r.d. art. 26 § ust. 3 pkt 1
Ustawa – Prawo o ruchu drogowym
Przepis ten określa obowiązki kierującego pojazdem wobec pieszych. W tej sprawie nie miał zastosowania, gdyż żaden pieszy nie był uczestnikiem zdarzenia, a miejsce zdarzenia nie było formalnym przejściem dla pieszych.
u.p.r.d. art. 33 § ust. 3a
Ustawa – Prawo o ruchu drogowym
Dopuszcza jazdę kierującego rowerem obok innego roweru, kiedy nie zagraża to bezpieczeństwu ruchu drogowego. Sąd uznał, że w okolicznościach sprawy pokrzywdzona mogła jechać obok oskarżonej.
u.p.r.d. art. 22 § ust. 1 i 5 a
Ustawa – Prawo o ruchu drogowym
Nakazuje zachowanie szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem zamierzającego zmienić kierunek jazdy. Oskarżona naruszyła ten przepis, nie zachowując ostrożności i nie sygnalizując manewru.
k.p.k. art. 438
Kodeks postępowania karnego
Określa podstawy apelacji, w tym obrazy przepisów prawa materialnego i procesowego, błędu w ustaleniach faktycznych.
k.p.k. art. 437 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Reguluje przypadki uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
k.p.k. art. 636 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Określa zasady ponoszenia kosztów procesu za postępowanie odwoławcze w przypadku nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego przez oskarżonego.
u.o.w.s.k. art. 8
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
Reguluje wysokość opłat w sprawach karnych.
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym
Określa wysokość ryczałtu za doręczenia.
Ustawa z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego w systemie teleinformatycznym
Określa opłatę za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa i zgodna z dyrektywami z art. 7 kpk. • Zarzuty apelacji dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych są niezasadne, gdyż pokrzywdzona nie przyczyniła się do wypadku. • Przepisy Prawa o ruchu drogowym dotyczące pieszych i zakazu wyprzedzania przed przejściem dla pieszych nie miały zastosowania w tej sprawie. • Oskarżona naruszyła przepisy dotyczące obowiązku zachowania szczególnej ostrożności przy zmianie kierunku jazdy.
Odrzucone argumenty
Obraza przepisów postępowania (art. 7, 8, 410 kpk) poprzez pominięcie istotnej okoliczności (znak A-30). • Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przypisaniu wyłącznej winy oskarżonej i nieuwzględnieniu współprzyczynienia się pokrzywdzonej. • Obraza prawa materialnego (art. 26 ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym) poprzez błędną wykładnię.
Godne uwagi sformułowania
Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła nieprawidłowości w przeprowadzonej przez Sąd I instancji ocenie wiarygodności materiału dowodowego, która miałaby wpływ na treść zaskarżonego wyroku. • Sąd I instancji należycie ocenił wszystkie zgromadzone dowody, zestawił ze sobą ich treść i przypisał przymiot wiarygodności jedynie tym z nich bądź ich częściom, które zasługiwały na przypisanie takiej cechy w świetle art. 7 kpk. • Obrońca oskarżonej właściwie nie podważał oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy, a poprzez podniesienie omawianego w tym miejscu zarzutu dążył do wykazania, że odpowiedzialność za zaistnienie zdarzenia do jakiego doszło w dniu 4 września 2024 r. ponosi pokrzywdzona, ewentualnie, że oskarżona swoim zachowaniem jedynie przyczyniła się do wypadku na drodze pieszo-rowerowej. • Sąd Rejonowy trafnie podkreślił, że przepis ten określa obowiązki kierującego pojazdem wobec pieszych. Znamiennym jest w tym kontekście, że żaden pieszy nie był uczestnikiem zdarzenia drogowego, do jakiego doszło w dniu 4 września 2024 r. w (...) przy skrzyżowaniu (...). • Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że manewr zmiany kierunku ruchu wykonała ona niespodzianie, zaskakując tym pokrzywdzoną, która mimo że próbowała, nie była w stanie ominąć oskarżonej ani też zatrzymać się. • Nie było podstaw do dokonywania ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia, w szczególności w sposób oczekiwany przez apelującego.
Skład orzekający
Hanna Bartkowiak
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów Prawa o ruchu drogowym dotyczących zachowania szczególnej ostrożności przy zmianie kierunku jazdy, jazdy rowerem obok siebie oraz zastosowania przepisów dotyczących pieszych w kontekście dróg pieszo-rowerowych."
Ograniczenia: Sprawa dotyczy konkretnego stanu faktycznego i nie stanowi przełomowej wykładni prawa. Dotyczy głównie interpretacji przepisów ruchu drogowego w kontekście wypadku z udziałem rowerzystów.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa jest interesująca dla prawników specjalizujących się w prawie karnym i ruchu drogowym ze względu na analizę przepisów Prawa o ruchu drogowym i ocenę odpowiedzialności za wypadek. Dla szerszej publiczności może być mniej angażująca, chyba że zostanie przedstawiona w kontekście bezpieczeństwa na drogach rowerowych.
“Rowerem obok siebie na ścieżce – czy to już wykroczenie? Sąd Okręgowy wyjaśnia zasady ruchu drogowego.”
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.