III SA/Po 409/21Uchylenie opłaty retencyjnej brak wyjaśnienia systemu kanalizacji

Spółka A. z siedzibą w L. złożyła skargę na decyzję Burmistrza Miasta L., która ustaliła opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na rok 2020. Opłata została obliczona na podstawie art. 272 ust. 8 ustawy Prawo wodne oraz rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne. Spółka zakwestionowała podstawy faktyczne i prawne ustalenia opłaty, argumentując, że jej nieruchomość, będąca całością funkcjonalną, nie wpłynęła na zmniejszenie naturalnej retencji, a także że jest objęta systemem kanalizacji. Burmistrz Miasta decyzją utrzymał w mocy ustalenie opłaty, opierając się na oświadczeniu spółki dotyczącym jednej działki i stwierdzając, że nie ma urządzeń do retencjonowania wody na terenie nieruchomości. Spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów KPA poprzez brak wnikliwej analizy dowodów, niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do wyjaśnienia sprawy, a także niewłaściwe zastosowanie art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego poprzez przyjęcie wieczystoksięgowej koncepcji nieruchomości zamiast funkcjonalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę za zasadną. Sąd stwierdził, że organ administracji nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy, w szczególności kwestii, czy istniejące urządzenia wodne na nieruchomościach przyległych powinny być zakwalifikowane jako system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, co wykluczałoby możliwość naliczenia opłaty. Sąd podkreślił, że pojęcie 'obszaru' w rozumieniu Prawa wodnego jest szersze od pojęcia 'nieruchomości' i wymaga odrębnych ustaleń. Brak tych ustaleń, a także brak odniesienia się do zarzutów spółki w reklamacji, stanowiło naruszenie przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 KPA) w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W związku z tym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający