III KK 538/25Oddalenie kasacji w sprawie karnej

Sąd Najwyższy w składzie sędziego Piotra Mirka rozpoznał na posiedzeniu kasację wniesioną przez obrońcę skazanego R.G. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 20 marca 2025 r., sygn. akt II AKa 233/24, który z kolei zmieniał wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt III K 65/23. Sąd Okręgowy skazał R.G. m.in. za udział w zorganizowanej grupie przestępczej (art. 258 § 1 k.k.), oszustwa (art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i in.), pranie pieniędzy (art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i in.) oraz inne przestępstwa, orzekając karę łączną 7 lat pozbawienia wolności. Apelacja obrońcy dotyczyła m.in. zarzutu dowolnej oceny dowodów i błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie prania pieniędzy. Prokurator zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o praniu pieniędzy z powodu pominięcia jednego z czynów w sentencji. Sąd Apelacyjny uchylił rozstrzygnięcie o karze łącznej, uzupełnił rozstrzygnięcie o praniu pieniędzy i obniżył karę łączną do 6 lat pozbawienia wolności. Kasacja obrońcy zarzucała rażące naruszenie prawa procesowego i materialnego, w tym brak wykazania działania w celu ukrycia przestępczego charakteru środków pieniężnych. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, wskazując, że błędna wykładnia art. 299 § 1 k.k. stanowi podstawę zarzutów. Podkreślono, że dla przypisania odpowiedzialności za pranie pieniędzy wystarczające jest wykazanie zamiaru ewentualnego (godzenia się na realizację znamion), a niekoniecznie działania w konkretnym celu ukrycia środków. Sąd Najwyższy uznał, że sądy niższych instancji trafnie ustaliły zamiar wynikowy po stronie R.G., który odbierał i przekazywał pieniądze pochodzące z oszustw, wiedząc o ich przestępnym pochodzeniu i godząc się na utrudnienie wykrycia ich źródła. W konsekwencji oddalono kasację i obciążono skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający