II KK 229/25

Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego M. M. od wyroku Sądu Okręgowego, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego uniewinniający W. M. i K. E. od zarzutów naruszenia nietykalności cielesnej oraz nakłaniania do tego czynu. Oskarżyciel prywatny zarzucał, że w dniu 26 stycznia 2022 r. w Klinice V. w Warszawie, K. E. nakłaniała W. M. do naruszenia nietykalności cielesnej M. M. poprzez nakierowanie go w stronę drzwi, co skutkowało opuszczeniem przez M. M. kliniki. Sąd Rejonowy uniewinnił oskarżonych, a Sąd Okręgowy utrzymał ten wyrok w mocy. Kasacja podnosiła zarzuty rażącego naruszenia prawa procesowego, w tym art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. (zaniechanie rozważenia wszystkich zarzutów apelacji) oraz art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. (niewłaściwa kontrola instancyjna, akceptacja błędnej oceny dowodów i oddalenia wniosków dowodowych). Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że celem kasacji jest eliminacja orzeczeń dotkniętych poważnymi wadami, a nie ponowna kontrola materiału dowodowego i ustaleń faktycznych. Sąd Najwyższy wskazał, że Sąd Okręgowy prawidłowo ustosunkował się do zarzutów apelacyjnych, a kluczowym dowodem było nagranie całego zdarzenia, które potwierdzało wersję oskarżonych i świadków, a nie zeznania oskarżyciela prywatnego, które były nacechowane objawami ze spektrum schizofrenii. Oddalenie wniosków dowodowych również uznano za prawidłowe. Sąd Najwyższy stwierdził, że powtarzanie w kasacji argumentów z apelacji stanowi naruszenie art. 519 k.p.k. i nie wykazało rażących naruszeń prawa procesowego.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający