III KK 156/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła wniosku P. P. o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia za niesłuszne tymczasowe aresztowanie, które stosowano wobec niego od 12 października 2006 r. do 31 stycznia 2007 r. Po uniewinnieniu go wyrokiem Sądu Rejonowego w T., P. P. złożył wniosek o zasądzenie łącznie 344 000 zł. Sąd Okręgowy w L. zasądził 20 000 zł zadośćuczynienia, oddalając wniosek o odszkodowanie. Apelacja pełnomocnika wnioskodawcy została oddalona przez Sąd Apelacyjny. Kasacja wniesiona od wyroku Sądu Apelacyjnego zarzucała rażące naruszenie przepisów k.p.k. i k.c., w tym art. 7 k.p.k. przez błędną ocenę dowodów, art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. przez nierozpoznanie zarzutów apelacji, a także art. 552 § 1 i 4 k.p.k. w zw. z art. 361 § 2 k.c. przez błędne stanowisko co do dochodzenia odszkodowania w odrębnym procesie cywilnym oraz art. 445 § 1 i 2 k.c. przez zasądzenie niewspółmiernie niskiej kwoty zadośćuczynienia. Sąd Najwyższy oddalił kasację, uznając zarzuty za bezzasadne. Stwierdzono, że sąd odwoławczy prawidłowo odniósł się do zarzutów apelacji, a kwestionowanie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia nie jest skuteczne w postępowaniu kasacyjnym. Sąd Najwyższy podkreślił, że nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.k., a sąd odwoławczy nie wyraził poglądu o konieczności dochodzenia odszkodowania w odrębnym procesie cywilnym.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaUstalenie, że kwestionowanie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia nie jest skuteczne w postępowaniu kasacyjnym, a także potwierdzenie prawidłowości procedowania sądów niższych instancji w sprawach o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie.
Dotyczy specyficznej sytuacji niesłusznego tymczasowego aresztowania i oceny wysokości zadośćuczynienia.
Zagadnienia prawne (3)
Czy sąd odwoławczy prawidłowo rozpoznał zarzuty apelacji dotyczące wysokości zasądzonego zadośćuczynienia i oddalenia wniosku o odszkodowanie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji w sposób odpowiadający standardom kontroli odwoławczej.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że lektura uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego potwierdza ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów apelacji, a zarzuty kasacji w istocie polemizują z argumentacją sądu, a nie wskazują na nierozpoznanie zarzutów.
Czy kwestionowanie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia jest skuteczne w postępowaniu kasacyjnym?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, kwestionowanie samej kwoty zasądzonej przez sąd, na podstawie tylko innej oceny co do współmierności tej kwoty w odniesieniu do ustalonej krzywdy lub szkody, nie jest skuteczne w postępowaniu kasacyjnym.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wskazał, że orzeczenie o zasądzeniu odszkodowania lub zadośćuczynienia może być w kasacji kwestionowane jedynie co do rażącego naruszenia przepisów prawa w trakcie procesu ustalania zasadności roszczenia, a zasądzane kwoty mają charakter ocenny.
Czy sąd odwoławczy wyraził pogląd, że obowiązek naprawienia szkody z tytułu utraconych zarobków w przypadku niesłusznego tymczasowego aresztowania należy dochodzić od Skarbu Państwa w odrębnym procesie cywilnym?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd odwoławczy nie wyraził takiego poglądu w uzasadnieniu wyroku.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że sąd odwoławczy przedstawił jedynie ogólne zasady dochodzenia od Skarbu Państwa odszkodowania w podobnej sytuacji, dokonując rozróżnienia co do możliwości związanych z procesem karnym i cywilnym oraz swój pogląd w odniesieniu do istnienia związku przyczynowego ewentualnej szkody z niesłusznym tymczasowym aresztowaniem, co nie stanowi rażącego naruszenia prawa.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P. P. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
Przepisy (11)
Główne
k.p.k. art. 535 § 3
Kodeks postępowania karnego
Pomocnicze
k.p.k. art. 552 § 4
Kodeks postępowania karnego
Zarzut naruszenia przez sąd odwoławczy przepisu art. 552 § 1 i 4 k.p.k. w związku z art. 361 § 2 k.c. w zw. z art. 417 – 421 k.c. przez przyjęcie, że w przypadku niesłusznego tymczasowego aresztowania, obowiązku naprawienia szkody przez Skarb Państwa w postaci utraconych zarobków należy dochodzić w odrębnym procesie cywilnym, został uznany za chybiony.
k.p.k. art. 552 § 1
Kodeks postępowania karnego
k.c. art. 421
Kodeks cywilny
k.c. art. 361 § 2
Kodeks cywilny
k.c. art. 417
Kodeks cywilny
k.c. art. 445 § 1
Kodeks cywilny
k.c. art. 445 § 2
Kodeks cywilny
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
Zarzut naruszenia przez sąd odwoławczy przepisu art. 7 k.p.k. nie mógł być uznany za zasadny w sytuacji, w której sąd ten nie dokonywał własnych ustaleń faktycznych, ograniczając się do akceptacji ustaleń dokonanych przez sąd pierwszej instancji.
k.p.k. art. 433 § 2
Kodeks postępowania karnego
Zarzuty rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. uznano za chybione, gdyż sąd odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji.
k.p.k. art. 457 § 3
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sąd odwoławczy prawidłowo odniósł się do zarzutów apelacji. • Kwestionowanie samej kwoty zasądzonego zadośćuczynienia nie jest skuteczne w postępowaniu kasacyjnym. • Sąd odwoławczy nie wyraził poglądu o konieczności dochodzenia odszkodowania w odrębnym procesie cywilnym.
Odrzucone argumenty
Rażące naruszenie art. 7 k.p.k. przez błędną ocenę dowodów. • Rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. przez nierozpoznanie zarzutów apelacji. • Rażące naruszenie art. 552 § 1 i 4 k.p.k. w zw. z art. 361 § 2 k.c. przez błędne stanowisko co do dochodzenia odszkodowania w odrębnym procesie cywilnym. • Zasądzenie niewspółmiernie niskiej kwoty zadośćuczynienia.
Godne uwagi sformułowania
kasacja jako oczywiście bezzasadna • orzeczenie o zasądzeniu odszkodowania lub zadośćuczynienia może być w kasacji kwestionowane jedynie co do rażącego naruszenia przepisów prawa • zasądzane kwoty mają charakter ocenny i mogą się od siebie różnić w analogicznych sprawach
Skład orzekający
Michał Laskowski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalenie, że kwestionowanie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia nie jest skuteczne w postępowaniu kasacyjnym, a także potwierdzenie prawidłowości procedowania sądów niższych instancji w sprawach o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji niesłusznego tymczasowego aresztowania i oceny wysokości zadośćuczynienia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia prawnego związanego z odszkodowaniem za niesłuszne tymczasowe aresztowanie, ale rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego ma charakter proceduralny i potwierdza utrwaloną linię orzeczniczą.
“Czy można skutecznie walczyć o wyższe zadośćuczynienie za niesłuszne aresztowanie w Sądzie Najwyższym?”
Dane finansowe
WPS: 344 000 PLN
zadośćuczynienie: 20 000 PLN
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.