III CA 2070/18

Sąd Rejonowy w Zgierzu wyrokiem z dnia 18 września 2018 roku oddalił dwa powództwa D. S. przeciwko T. P. (1), A. S. i M. S. o zapłatę, zasądzając jednocześnie od powoda na rzecz pozwanych zwrot kosztów procesu. Powód wniósł apelację, zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa procesowego (przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, błędną wykładnię art. 93 kpc) oraz prawa materialnego (niezastosowanie art. 74 kc w zw. z art. 69 Prawa bankowego, art. 76 kc). Apelujący domagał się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną. Sąd odwoławczy w całości podzielił ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji. Zarzut naruszenia art. 233 § 1 kpc uznał za chybiony, podkreślając, że ocena dowodów musi być logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zeznania pozwanych jako wiarygodne, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, w tym brak logicznego uzasadnienia dla dobrowolnej spłaty kredytu przez powoda przez ponad 7 lat bez egzekwowania spłaty od pozwanych. Sąd odwoławczy odrzucił również zarzut naruszenia art. 74 kc w zw. z art. 69 Prawa bankowego, wskazując, że umowa między dłużnikami solidarnymi jest stosunkiem wewnętrznym, niepodlegającym rygorom formy pisemnej, a dowód z zeznań świadków lub stron jest dopuszczalny. Sąd odwoławczy zinterpretował pisma pozwanych jako pomoc finansową dla córki, a nie jako spłatę rat kredytu w celu zwolnienia się z obowiązku. W konsekwencji, apelacja została oddalona na podstawie art. 385 kpc, a koszty postępowania apelacyjnego zasądzono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania.

Zagadnienia prawne (2)