III CA 1813/16

Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi wydał wyrok nakazujący pozwanemu D. M. opróżnienie lokalu mieszkalnego i wydanie go powodowi Miastu Ł., jednocześnie orzekając o uprawnieniu pozwanego do lokalu socjalnego i wstrzymując wykonanie eksmisji do czasu złożenia oferty najmu lokalu socjalnego. Pozwany złożył apelację, podnosząc zarzuty naruszenia praw konstytucyjnych (art. 75 ust. 1 w zw. z art. 67 ust. 2, art. 37 ust. 1 Konstytucji RP), naruszenia procedury (art. 233 § 1 k.p.c., art. 213 § 1 k.p.c.) oraz niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (art. 576 k.c., art. 2 Konstytucji RP). Sąd Okręgowy oddalił apelację jako niezasadną. Sąd odrzucił zarzut nieważności postępowania związany z odmową ustanowienia pełnomocnika z urzędu, wskazując, że nie jest to równoznaczne z pozbawieniem możliwości obrony, a pozwany był reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru i uczestniczył w rozprawach. Sąd uznał również za chybiony zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., stwierdzając, że Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy i nie znalazł uchybień. Kwestia możliwości spłaty zadłużenia świadczeniami rzeczowymi została uznana za bez znaczenia dla zasadności powództwa, gdyż zarządzenie w tej sprawie stwarzało jedynie możliwość, a nie obowiązek. Zarzut naruszenia art. 213 § 1 k.p.c. został uznany za zbyt ogólny. Sąd Okręgowy potwierdził prawidłowość zastosowania przez Sąd Rejonowy art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, wskazując, że pozwany zalegał z opłatami za co najmniej trzy okresy płatności, został uprzedzony o zamiarze wypowiedzenia i otrzymał dodatkowy termin do zapłaty, którego nie wykorzystał. Kwestia nakładów pozwanego na lokal oraz obowiązek zaspokajania potrzeb mieszkaniowych zostały uznane za nieistotne dla rozstrzygnięcia o eksmisji, a realizacja tych obowiązków przez miasto jest zapewniona poprzez lokale socjalne.

Zagadnienia prawne (4)