II UZ 36/97Sprawa o wzrost emerytury dopuszczalność kasacji 2

Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę z powództwa Stefana P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w B. o podwyższenie emerytury. Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 25 lutego 1997 r. odrzucił kasację powoda od wyroku z dnia 13 listopada 1996 r., w którym Sąd Apelacyjny uwzględnił apelację organu rentowego. Sąd Apelacyjny uznał, że ubezpieczony nie wykonywał pracy przymusowej, która mogłaby być zaliczona do stażu emerytalnego i wpłynąć na wysokość emerytury. Po wniesieniu kasacji, Sąd Apelacyjny wezwał powoda do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. Pełnomocnik powoda argumentował, że sprawa dotyczy ustalenia prawa, ale jednocześnie wskazał wartość dochodzonego wyrównania na około 5.100 zł. Sąd Apelacyjny, po sprawdzeniu wartości przedmiotu zaskarżenia, ustalił, że wzrost emerytury wyniósłby 342,54 zł za okres 12 miesięcy. W związku z tym, Sąd Apelacyjny odrzucił kasację jako niedopuszczalną, powołując się na art. 393^5 KPC w związku z art. 393 pkt 1 KPC, ponieważ wartość przedmiotu zaskarżenia nie sięgała 5000 zł. Sąd Najwyższy zważył, że sprawa o zaliczenie okresu do stażu emerytalnego, który wpływa na wzrost pobieranego świadczenia, jest sprawą o świadczenie, a nie o ustalenie prawa. Podzielił stanowisko Sądu Apelacyjnego, że ustalenie faktu wykonywania pracy przymusowej stanowiłoby jedynie przesłankę do wydania wyroku zasądzającego wyższe świadczenie. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający