Orzeczenie · 2025-02-13

II SA/Sz 921/24

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie

Miejsce

Szczecin

Data

2025-02-13

NSAAdministracyjneŚredniawsa

służba więziennakara dyscyplinarnawydalenie ze służbyprawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymiustawa o Służbie Więziennejprzewinienie dyscyplinarneprawo karnekokainakierowanie pojazdem pod wpływemprawo do obrony

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Funkcjonariusz Służby Więziennej został obwiniony o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na kierowaniu pojazdem pod wpływem kokainy. Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, Dyrektor Zakładu Karnego nałożył karę wydalenia ze służby, którą utrzymał w mocy Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, 10, 8, 107 § 3, 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a także naruszenia prawa materialnego, w tym zasady domniemania niewinności (art. 249 ust. 2 ustawy o SW, art. 42 ust. 3 Konstytucji RP), niewłaściwego zastosowania art. 239 ust. 1 i 1a ustawy o SW (niewspółmierność kary), art. 252 ust. 9 ustawy o SW (brak wysłuchania), art. 248 ust. 1 ustawy o SW (tendencyjne postępowanie), art. 250 ust. 2 ustawy o SW (brak zawieszenia postępowania) oraz art. 248 ust. 10 ustawy o SW (błędne wymagania co do zaświadczenia lekarskiego). Skarżący argumentował, że jego prawo do obrony zostało ograniczone, postępowanie dyscyplinarne powinno zostać zawieszone z uwagi na toczące się postępowanie karne i jego stan zdrowia (hospitalizacja, przyznanie grupy inwalidzkiej), a wymierzona kara jest niewspółmierna. Sąd administracyjny oddalił skargę, uznając, że funkcjonariusz popełnił ciężkie przewinienie dyscyplinarne, a wymierzona kara wydalenia ze służby jest adekwatna do wagi czynu i jego skutków dla dobrego imienia służby. Sąd podkreślił, że przepisy dotyczące usprawiedliwiania nieobecności z powodu choroby w postępowaniu dyscyplinarnym zostały prawidłowo zastosowane, a hospitalizacja nie zwalniała z obowiązku przedstawienia odpowiedniego zaświadczenia od lekarza sądowego. Sąd uznał również, że postępowania karne i dyscyplinarne toczą się niezależnie, a prawo do obrony nie zostało naruszone, gdyż wysłuchanie obwinionego nie jest obligatoryjne w każdej sytuacji, a jego nieobecność została usprawiedliwiona w sposób niezgodny z przepisami. Sąd podzielił stanowisko organów dyscyplinarnych co do współmierności kary, wskazując na wyjątkową nieodpowiedzialność funkcjonariusza Służby Więziennej kierującego pojazdem pod wpływem środków odurzających oraz naruszenie dobrego imienia służby.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Średnia

Do czego można powołać

Interpretacja przepisów dotyczących postępowania dyscyplinarnego w Służbie Więziennej, w szczególności w zakresie usprawiedliwiania nieobecności z powodu choroby, prawa do obrony oraz współmierności kary dyscyplinarnej za kierowanie pojazdem pod wpływem środków odurzających.

Ograniczenia stosowania

Orzeczenie dotyczy specyfiki postępowania dyscyplinarnego w Służbie Więziennej i może nie mieć bezpośredniego zastosowania w innych służbach mundurowych lub postępowaniach.

Zagadnienia prawne (2)

Czy naruszenie przepisów postępowania, w tym ograniczenie prawa do obrony i brak zawieszenia postępowania dyscyplinarnego mimo toczącego się postępowania karnego i stanu zdrowia obwinionego, uzasadnia uchylenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, naruszenia te nie uzasadniają uchylenia kary, gdyż postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami, a usprawiedliwienie nieobecności z powodu choroby wymagało przedstawienia zaświadczenia od lekarza sądowego, którego skarżący nie przedstawił.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że przepisy dotyczące usprawiedliwiania nieobecności z powodu choroby w postępowaniu dyscyplinarnym zostały prawidłowo zastosowane, a hospitalizacja nie zwalniała z obowiązku przedstawienia odpowiedniego zaświadczenia od lekarza sądowego. Postępowania karne i dyscyplinarne toczą się niezależnie, a prawo do obrony nie zostało naruszone, gdyż wysłuchanie obwinionego nie jest obligatoryjne w każdej sytuacji, a jego nieobecność została usprawiedliwiona w sposób niezgodny z przepisami.

Czy kara dyscyplinarna wydalenia ze służby jest współmierna do przewinienia polegającego na kierowaniu pojazdem pod wpływem kokainy przez funkcjonariusza Służby Więziennej?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, kara wydalenia ze służby jest współmierna, biorąc pod uwagę ciężar przewinienia, jego skutki dla dobrego imienia służby oraz wysokie wymagania etyczne stawiane funkcjonariuszom.

Uzasadnienie

Sąd podzielił stanowisko organów dyscyplinarnych, że kierowanie pojazdem pod wpływem środków odurzających przez funkcjonariusza Służby Więziennej stanowi ciężkie przewinienie dyscyplinarne, które podważa jego wiarygodność i narusza dobre imię służby, uzasadniając zastosowanie najsurowszej kary.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Oddalono skargę

Oddalono skargę funkcjonariusza Służby Więziennej na orzeczenie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Koszalinie z dnia 9 września 2024 r., utrzymujące w mocy karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.