II SA/Lu 238/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy wcześniejszą decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z 1968 r. o lokalizacji szczegółowej ogrodu botanicznego w L.. Skarżąca twierdziła, że jej działka została wywłaszczona niezgodnie z prawem, ponieważ decyzja lokalizacyjna była sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego z 1959 r., a także naruszała przepisy dotyczące załączników graficznych i ważności decyzji o lokalizacji ogólnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że nie zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji z 1968 r., wskazując, że Ogólny Plan Kierunkowy z 1959 r. nie był planem miejscowym w rozumieniu ustawy z 1961 r. i nie można było z niego wywodzić wiążących prawnie granic. Kolegium podniosło również, że brak odpowiedniej pieczęci na mapie nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a kwestia utraty ważności zaświadczenia o lokalizacji ogólnej z 1951 r. nie wpływa na ważność decyzji z 1968 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. Sąd zgodził się z Kolegium, że Ogólny Plan Kierunkowy z 1959 r. miał charakter ogólny i nie mógł być traktowany jako plan miejscowy, co wykluczało stwierdzenie rażącego naruszenia art. 31 ust. 1 u.p.p. Sąd uznał również, że brak odpowiedniej pieczęci na mapie stanowiącej załącznik do decyzji z 1968 r. nie jest rażącym naruszeniem prawa, a decyzja o lokalizacji ogólnej z 1951 r. nie utraciła ważności w sposób, który skutkowałby nieważnością decyzji z 1968 r. Sąd podkreślił, że stwierdzenie nieważności decyzji wymaga oczywistego naruszenia prawa, a w tym przypadku, mimo pewnych uchybień, takich przesłanek nie stwierdzono. Sąd oddalił również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wskazując na ograniczenia dowodowe wynikające z upływu czasu.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja pojęcia rażącego naruszenia prawa w kontekście stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, zwłaszcza wydanych wiele lat temu. Znaczenie charakteru prawnego planów zagospodarowania przestrzennego i ich wpływu na decyzje lokalizacyjne. Kwestia wad formalnych decyzji administracyjnych i ich wpływu na ważność.
Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu prawnego z lat 60. XX wieku oraz specyfiki planowania przestrzennego w tamtym okresie. Interpretacja pojęcia 'rażącego naruszenia prawa' może być stosowana do innych spraw, ale wymaga uwzględnienia kontekstu.
Zagadnienia prawne (5)
Czy decyzja o lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanej z 1968 r. była dotknięta rażącym naruszeniem prawa, uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności, w szczególności w kontekście zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego i wymogami formalnymi?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, decyzja z 1968 r. nie była dotknięta rażącym naruszeniem prawa. Choć istnieją pewne wątpliwości co do załącznika graficznego, nie można uznać tego za rażące naruszenie. Ponadto, Ogólny Plan Kierunkowy z 1959 r. nie był planem miejscowym w rozumieniu przepisów, a decyzja o lokalizacji ogólnej z 1951 r. nie utraciła ważności w sposób, który skutkowałby nieważnością decyzji z 1968 r.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że Ogólny Plan Kierunkowy z 1959 r. miał charakter ogólny i nie mógł być traktowany jako plan miejscowy, co wykluczało stwierdzenie rażącego naruszenia art. 31 ust. 1 u.p.p. Brak odpowiedniej pieczęci na mapie nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a decyzja o lokalizacji ogólnej z 1951 r. nie utraciła ważności w sposób, który skutkowałby nieważnością decyzji z 1968 r. Stwierdzenie nieważności wymaga oczywistego naruszenia prawa, a takich przesłanek nie stwierdzono.
Czy decyzja o lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanej z 1968 r. była zgodna z przepisami ustawy o planowaniu przestrzennym z 1961 r. i innymi przepisami wykonawczymi?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, w stopniu wystarczającym do odmowy stwierdzenia nieważności. Sąd uznał, że Ogólny Plan Kierunkowy z 1959 r. nie był planem miejscowym, a zatem nie mógł stanowić podstawy do stwierdzenia niezgodności decyzji z 1968 r. z planem.
Uzasadnienie
Sąd analizował charakter prawny Ogólnego Planu Kierunkowego z 1959 r. i doszedł do wniosku, że nie był on planem miejscowym w rozumieniu przepisów, co uniemożliwiało stwierdzenie naruszenia art. 31 ust. 1 u.p.p. poprzez niezgodność decyzji z 1968 r. z tym planem.
Czy brak odpowiedniej pieczęci urzędowej na załączniku graficznym do decyzji z 1968 r. stanowi rażące naruszenie prawa?
Odpowiedź sądu
Nie, nie stanowi rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że choć brak stosownej pieczęci urzędowej może być traktowany jako naruszenie prawa, to nie jest to naruszenie rażące, zwłaszcza biorąc pod uwagę upływ czasu i trudności dowodowe.
Czy decyzja o lokalizacji ogólnej z 1951 r. utraciła ważność, a jeśli tak, to czy skutkowało to nieważnością decyzji o lokalizacji szczegółowej z 1968 r.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, decyzja o lokalizacji ogólnej z 1951 r. nie utraciła ważności w sposób, który skutkowałby nieważnością decyzji z 1968 r.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że przepisy dotyczące utraty ważności odnosiły się do zaświadczeń, a nie do decyzji administracyjnych. Zasada trwałości decyzji ostatecznych wyklucza automatyczną utratę ważności decyzji z 1968 r. z powodu rzekomej utraty ważności decyzji z 1951 r.
Czy naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego, takie jak zasada prawdy materialnej, swobodna ocena dowodów, czy obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego?
Odpowiedź sądu
Nie, zarzuty naruszenia przepisów postępowania są niezasadne.
Uzasadnienie
Sąd wskazał na ograniczenia dowodowe wynikające z upływu czasu oraz na ograniczony zakres postępowania dowodowego w trybie stwierdzenia nieważności. Materiał dowodowy zebrany przez Kolegium był wystarczający do oceny sprawy.
Przepisy (28)
Główne
k.p.a. art. 156 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania administracyjnego
Rażące naruszenie prawa wymaga oczywistości naruszenia, charakteru przepisu oraz skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.
u.p.p. art. 31 § ust. 1
Ustawa o planowaniu przestrzennym
Podstawą do podejmowania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych są zatwierdzone plany zagospodarowania przestrzennego.
u.p.p. art. 31 § ust. 1
Ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym
Podstawą do podejmowania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych są zatwierdzone plany zagospodarowania przestrzennego.
Pomocnicze
u.p.p. art. 40
Ustawa o planowaniu przestrzennym
Plany zagospodarowania przestrzennego miast, osiedli i wsi zatwierdzone przed wejściem w życie niniejszej ustawy są miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu niniejszej ustawy.
u.p.p. art. 10
Ustawa o planowaniu przestrzennym
Plany regionalne stanowiły podstawę opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz wydawania decyzji o lokalizacji ogólnej inwestycji budowlanej.
k.p.a. art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 77 § § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 78 § § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 79a § § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 151
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych art. 2zzs4 § ust. 2
Ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego
Zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 20 maja 1966 r. w sprawie ustalania lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażenia zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu art. 2 § ust. 1
Zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 20 maja 1966 r. w sprawie ustalania lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażenia zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu art. 22 § ust. 1 pkt 3
Zarządzenie Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów i Prezesa Komitetu do spraw Urbanistyki i Architektury z dnia 29 lipca 1957 r. - Przepisy o lokalizacji inwestycji art. 42 § ust. 1 i 2
Zarządzenie Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów i Prezesa Komitetu do spraw Urbanistyki i Architektury z dnia 29 lipca 1957 r. - Przepisy o lokalizacji inwestycji art. 13
Zarządzenie Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów i Prezesa Komitetu do spraw Urbanistyki i Architektury z dnia 29 lipca 1957 r. - Przepisy o lokalizacji inwestycji art. 18
Zarządzenie Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 21 listopada 1962 r. w sprawie lokalizacji ogólnej inwestycji budowlanych art. 24 § ust. 1
Dekret z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju art. 2
Dekret z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju art. 29 § ust. 1
Dekret z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju art. 6
Uchwała Nr [...] Prezydium Rządu z dnia [...] grudnia 1961 r. w sprawie zatwierdzania projektów urbanistycznych i architektonicznych art. 1 § § 1
Uchwała Nr [...] Prezydium Rządu z dnia [...] grudnia 1961 r. w sprawie zatwierdzania projektów urbanistycznych i architektonicznych art. 3 § § 1
u.p.p. art. 40
Ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym
Plany zagospodarowania przestrzennego miast, osiedli i wsi zatwierdzone przed wejściem w życie niniejszej ustawy są miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu niniejszej ustawy.
u.p.p. art. 10
Ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym
Plany regionalne stanowiły podstawę opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz wydawania decyzji o lokalizacji ogólnej inwestycji budowlanej.
k.p.a. art. 12
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych.
k.p.a. art. 156 § § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Ograniczenia w stwierdzaniu nieważności decyzji po upływie znacznego czasu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ogólny Plan Kierunkowy z 1959 r. nie był planem miejscowym w rozumieniu przepisów, co wykluczało stwierdzenie naruszenia art. 31 ust. 1 u.p.p. • Brak odpowiedniej pieczęci na mapie nie stanowi rażącego naruszenia prawa. • Decyzja o lokalizacji ogólnej z 1951 r. nie utraciła ważności w sposób skutkujący nieważnością decyzji z 1968 r. • Zasada trwałości decyzji administracyjnych i ograniczenia dowodowe wynikające z upływu czasu uzasadniają odmowę stwierdzenia nieważności.
Odrzucone argumenty
Decyzja z 1968 r. była sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego z 1959 r. • Decyzja z 1968 r. nie spełniała wymogów formalnych dotyczących załącznika graficznego. • Decyzja z 1968 r. opierała się na utraconej ważności decyzji o lokalizacji ogólnej z 1951 r. • Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy materialnej i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego.
Godne uwagi sformułowania
Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. • Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. • Charakter prawny Ogólnego Planu z 1959 r. wyklucza wywodzenie z niego prawnych determinant pozwalających na ścisłe, precyzyjne określenie granic terenów inwestycji. • Nie każde uchybienie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa.
Skład orzekający
Marta Laskowska-Pietrzak
przewodniczący
Marcin Małek
członek
Jerzy Parchomiuk
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia rażącego naruszenia prawa w kontekście stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, zwłaszcza wydanych wiele lat temu. Znaczenie charakteru prawnego planów zagospodarowania przestrzennego i ich wpływu na decyzje lokalizacyjne. Kwestia wad formalnych decyzji administracyjnych i ich wpływu na ważność."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu prawnego z lat 60. XX wieku oraz specyfiki planowania przestrzennego w tamtym okresie. Interpretacja pojęcia 'rażącego naruszenia prawa' może być stosowana do innych spraw, ale wymaga uwzględnienia kontekstu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy historycznej decyzji administracyjnej i wywłaszczenia nieruchomości, co może być interesujące ze względu na aspekt historyczny i prawny. Pokazuje trudności w dochodzeniu praw po wielu latach.
“Czy decyzja sprzed ponad 50 lat może być unieważniona? Sąd analizuje sprawę wywłaszczenia działki pod ogród botaniczny.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.