II SA/Ke 439/22

II SA/Ke 439/22 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2022-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /sprawozdawca/
Dorota Pędziwilk-Moskal
Renata Detka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 134, art. 262 par. 2, art. 264 par.1-2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 15 lipca 2022 r., znak: SKO.GN-70/3483/140/2022 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Ke 439/22
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 lipca 2022 r., znak: SKO.GN-70/3483/140/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po zapoznaniu się z zażaleniem J. C. na postanowienie Wójta Gminy Lipnik z dnia 9 maja 2022 r., znak: RG-II.6830.4.2021, w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia zaliczki na pokrycie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 Kpa stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.
W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Postanowieniem z dnia 9 maja 2022 r. Wójt Gminy Lipnik, działając na podstawie art. 262 § 2 Kpa w zw. z art. 29 ust. 3, art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne zażądał od J. M. i J. C. zaliczki w kwocie po 2.583 zł brutto od każdego z nich na pokrycie kosztów postępowania o rozgraniczenie nieruchomości w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia. Strony zostały pouczone, że na postanowienie nie przysługuje zażalenie. Postanowienie zostało doręczone J. C. w dniu 17 maja 2022 r.
W dniu 24 maja 2022 r. do Kolegium wpłynęło pismo J. C., kierowane do Wójta Gminy Lipnik, w którym zakwestionowano zasadność postanowienia z dnia 9 maja 2022 r., a także zasadność prowadzenia postępowania rozgraniczeniowego oraz wysokość wynagrodzenia dla geodety.
Kolegium uznało ww. pismo za zażalenie na postanowienie z dnia 9 maja 2022 r. i wskazało, że żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewiduje, aby na postanowienie wydane na podstawie art. 262 § 2 Kpa przysługiwało zażalenie jako samodzielny środek zaskarżenia. Postanowienie takie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
W skardze do tut. Sądu J. C. nie zgodził się z postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 15 lipca 2022 r., kwestionując równocześnie zasadność wydania przez Wójta Gminy Lipnik postanowienia z dnia 25 kwietnia 2022 r. o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości w celu ustalenia przebiegu granic między działką położona w S. nr ewid. [...], stanowiącą własność J. M., a działką nr ewid. [...], stanowiącą własność skarżącego. W uzasadnieniu wskazał, że istnieje uproszczony tryb wznowienia punktów granicznych. W dalszej części uzasadnienia opisał okoliczności, w jakich doszło do złożenia przez J. M. wniosku o rozgraniczenie nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W piśmie z dnia 15 listopada 2022 r. skarżący podniósł, że między działkami nr [...] i [...] żaden spór graniczny nie występuje, zadeklarował gotowość przyjęcia każdej granicy w ramach wznowienia punktów granicznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).
W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi do tut. Sądu uczynił wydanie na podstawie art. 134 w zw. art. 144 Kpa postanowienie Kolegium stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Wójta Gminy Lipnik, wydane na podstawie art. 262 § 2 Kpa, o zażądaniu od właścicieli działek, co do których prowadzone jest postępowanie rozgraniczeniowe zaliczek w kwocie po 2.583 zł brutto na pokrycie kosztów tego postępowania. Z tego względu, mając na uwadze treść art. 135 Ppsa, Sąd nie był uprawniony do oceny zasadności prowadzonego postępowania rozgraniczeniowego. Ubocznie można jedynie wskazać, że to nie organ administracji decyduje o tym, czy granice nieruchomości stały się sporne, lecz rozstrzyga o tym wniosek właściciela nieruchomości.
Regulujące postępowanie rozgraniczeniowe przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz.U. Nr 45, poz. 453) nie zawierają regulacji co do kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Dlatego ponoszenie przez stronę obciążających ją kosztów postępowania rozgraniczeniowego następuje, co do zasady, w trybie przewidzianym w art. 264 Kpa. Przepis ten stanowi, że jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia (§ 1). Na postanowienie w sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do ich poniesienia służy zażalenie (§ 2). Organ administracji na zasadzie uznania administracyjnego i stosownie do okoliczności sprawy może jednak w konkretnej sprawie żądać od strony uiszczenia zaliczki, o której mowa w art. 262 § 2 Kpa. Zaliczka taka nie jest zaliczana ściśle do kosztów postępowania administracyjnego, a żądanie przez organ zaliczki od strony powinno nastąpić przez wydanie postanowienia, na które jednak nie przysługuje zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 Kpa, na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks taki stanowi, tj. tylko na postanowienia enumeratywnie wymienione w kodeksie. Jeżeli zatem przepis będący podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji nie przewiduje zażalenia w odniesieniu do wydanego postanowienia, to ten środek zaskarżenia nie przysługuje. Na postanowienie wydane na podstawie art. 262 § 2 Kpa zażalenie, jako samodzielny środek zaskarżenia, nie przysługuje, ponieważ przepisy Działu IX Kpa dotyczącego opłat i kosztów postępowania nie zawierają regulacji dającej takie uprawnienie. Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 Kpa; por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. I OSK 1282/09).
Zażalenie, o którym mowa w art. 264 § 2 Kpa odnosi się do ustalenia wysokości końcowych kosztów postępowania, osób zobowiązanych do ich ponoszenia oraz terminów i sposobu ich uiszczenia. Jest to więc rozstrzygnięcie innego rodzaju, natomiast zaliczka, o której mowa w art. 262 § 2 Kpa, stanowi tylko składnik kosztów postępowania i jest pobierana w toku trwającego postępowania administracyjnego na pokrycie kosztów postępowania.
Skoro zatem na postanowienie w sprawie zaliczki żądanej na podstawie art. 262 § 2 Kpa zażalenie nie przysługuje, to organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 134 w zw. z art. 144 Kpa trafnie oceniając złożone zażalenie jako niedopuszczalne. Rozpoznając niedopuszczalny środek zaskarżenia organ administracji dopuściłby się rażącego naruszenia prawa.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.