II OSK 3335/17Stwierdzenie nieważności postanowienia o zaliczce kosztów postępowania

Przedmiotem sprawy była skarga kasacyjna A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia PINB o nałożeniu zaliczki na poczet kosztów inwentaryzacji budowlanej. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej, nie stwierdzając nieważności postępowania. Sąd uznał, że zarzut naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PPSA w związku z art. 262 § 2 KPA, nie jest zasadny. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie, czy postanowienie o zaliczce na poczet kosztów postępowania, wydane na podstawie art. 262 § 2 KPA, może być przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 126 KPA, tylko postanowienia, od których przysługuje zażalenie, podlegają weryfikacji w ramach stwierdzenia ich nieważności. Postanowienie o zaliczce, wydane na podstawie art. 262 § 2 KPA, nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie jako samodzielny środek zaskarżenia (art. 141 § 1 KPA), a może być kwestionowane jedynie w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie (art. 142 KPA). Sąd podkreślił, że art. 264 § 1 KPA dotyczy zażalenia na postanowienie w sprawie końcowych kosztów postępowania, a nie zaliczki pobieranej w toku postępowania. W związku z tym, niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia, od którego nie służy zażalenie. Sąd odrzucił również argumentację skarżącego, że postanowienie o zaliczce powinno być traktowane jako decyzja administracyjna w rozumieniu art. 104 § 2 KPA, wskazując, że przepisy te nie dają podstaw do takiej kwalifikacji. W konsekwencji, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako nieopartą na usprawiedliwionych podstawach.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający