II OSK 1619/23Oddalenie skargi kasacyjnej plan zagospodarowania
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSpółka F. sp. z o.o. sp.k. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił jej skargę na uchwałę Rady Miasta St. Warszawy z dnia 6 grudnia 2018 r. nr II/27/2018 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 151 p.p.s.a. i art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., twierdząc, że Sąd błędnie ocenił materiał dowodowy i nie uwzględnił naruszenia jej interesu prawnego. Podniesiono również zarzuty naruszenia prawa materialnego, w tym przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz Konstytucji RP, wskazując na bezprawne ograniczenie prawa własności i brak uwzględnienia wymagań ładu przestrzennego oraz dziedzictwa kulturowego. Skarżąca domagała się uchylenia wyroku WSA i stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, oddalił ją. Sąd uznał, że Sąd Wojewódzki zasadnie orzekł o oddaleniu skargi, a Rada Miasta działała w granicach przysługującego jej władztwa planistycznego. Podkreślono, że uchwała jest zgodna z wiążącymi zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a przyjęte rozwiązania urbanistyczne, w tym utworzenie placu miejskiego z zielenią i alei pieszo-jezdnej, mają na celu wyeksponowanie zabytkowego budynku oraz wkomponowanie terenu w układ przestrzenny miasta. Sąd stwierdził, że nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego ani naruszenia zasad sporządzenia planu, a interes publiczny został wyważony z interesem prywatnym skarżącej. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja zasad planowania przestrzennego, wyważanie interesu publicznego i prywatnego przy uchwalaniu planów miejscowych, ochrona prawa własności w kontekście ograniczeń planistycznych, znaczenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej związanej z planem zagospodarowania przestrzennego w Warszawie i ochroną zabytkowego budynku. Może być mniej bezpośrednio stosowalne w sprawach o innym charakterze.
Zagadnienia prawne (3)
Czy przeznaczenie części nieruchomości prywatnej na cele publiczne (plac miejski, droga) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowi naruszenie prawa własności i przekracza granice swobody planistycznej gminy?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli jest proporcjonalne do celu, zgodne z ustaleniami studium i uwzględnia interes publiczny oraz wartości chronione, takie jak ład przestrzenny i ochrona zabytków.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że Rada Miasta działała w granicach przysługującego jej władztwa planistycznego, wyważając interes publiczny (ład przestrzenny, wyeksponowanie zabytkowego budynku, wkomponowanie w układ miejski) z interesem prywatnym skarżącej. Uchwała była zgodna z ustaleniami Studium i nie naruszała przepisów Konstytucji RP ani ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Czy uchwała rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która ogranicza prawo własności, może zostać uznana za zgodną z prawem, jeśli służy realizacji celów publicznych i jest proporcjonalna?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, ingerencja w prawo własności jest dopuszczalna, o ile pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla których ustanawia się ograniczenia, oraz uwzględnia zasady proporcjonalności i zakaz nadmiernej ingerencji.
Uzasadnienie
Sąd odwołał się do orzecznictwa NSA, wskazując, że choć przepisy Konstytucji RP dopuszczają ingerencję w prawo własności, musi ona być proporcjonalna i nie nadmierna. W analizowanej sprawie, przeznaczenie części nieruchomości na cele publiczne było uzasadnione potrzebą wyeksponowania zabytkowego budynku i wkomponowania terenu w układ przestrzenny miasta, co stanowiło realizację interesu publicznego.
Czy organ planistyczny, uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, naruszył zasady ładu przestrzennego i poszanowania dziedzictwa kulturowego, przeznaczając część nieruchomości na cele publiczne?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli ustalenia planu uwzględniają stan dziedzictwa kulturowego i dóbr kultury współczesnej oraz przyczyniają się do poprawy ładu przestrzennego.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że przyjęte w planie rozwiązania, w tym utworzenie placu miejskiego z zielenią i alei pieszo-jezdnej, miały na celu wyeksponowanie zabytkowego budynku oraz wkomponowanie terenu w układ przestrzenny całego kwartału, co jest zgodne z zasadami ładu przestrzennego i poszanowania dziedzictwa kulturowego.
Rozstrzygnięcie
Przepisy (23)
Główne
u.p.z.p. art. 1 § 2 pkt. 1, 4, 6, 7
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 2 § 1
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 6 § 2 pkt 1
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
k.c. art. 140
Kodeks cywilny
Konstytucja RP art. 64 § 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja RP art. 31 § 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
u.p.z.p. art. 10 § 1 pkt 1 i 4
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 151
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 147 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 106 § 5
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
k.p.c. art. 233 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
p.p.s.a. art. 183 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 184
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 204 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.s.g. art. 101 § 1
Ustawa o samorządzie gminnym
u.p.z.p. art. 28
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 3 § 1
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 4 § 1
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 6 § 1
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 35
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 2 § 1
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 1 § 2
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 1 § 3
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
Argumenty
Skuteczne argumenty
Uchwała Rady Miasta w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została podjęta z poszanowaniem przysługującego gminie władztwa planistycznego. • Plan miejscowy jest zgodny z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. • Przyjęte rozwiązania urbanistyczne, w tym utworzenie placu miejskiego z zielenią i alei pieszo-jezdnej, służą wyeksponowaniu zabytkowego budynku i wkomponowaniu terenu w układ przestrzenny miasta. • Nie doszło do naruszenia prawa własności skarżącej w sposób nieproporcjonalny. • Zrównoważono interes publiczny z prywatnym. • Ustalenia planu uwzględniają ład przestrzenny i dziedzictwo kulturowe.
Odrzucone argumenty
Naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 151 p.p.s.a. i art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., przez błędną ocenę materiału dowodowego. • Naruszenie prawa materialnego, w tym ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i Konstytucji RP, przez bezprawne ograniczenie prawa własności. • Plan miejscowy nie uwzględnia interesu prawnego skarżącej i prowadzi do zniszczenia historycznej zabudowy. • Organ wykroczył poza granice swobody planistycznej. • Zastosowane rozwiązania planistyczne są niefunkcjonalne i nie odpowiadają potrzebom. • Dostęp do drogi publicznej został wadliwie uregulowany.
Godne uwagi sformułowania
Sąd Wojewódzki zasadnie orzekł o oddaleniu skargi • Rada Miasta działała w granicach przysługującego jej władztwa planistycznego • wyważył w sposób właściwy interes prywatny skarżącej oraz interes publiczny • nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego • wyeksponować walorów zabytkowych budynku [...] • wkomponować teren działek nr [...] w układ przestrzenny całego kwartału
Skład orzekający
Jerzy Stankowski
przewodniczący
Marzenna Linska - Wawrzon
sprawozdawca
Jan Szuma
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja zasad planowania przestrzennego, wyważanie interesu publicznego i prywatnego przy uchwalaniu planów miejscowych, ochrona prawa własności w kontekście ograniczeń planistycznych, znaczenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej związanej z planem zagospodarowania przestrzennego w Warszawie i ochroną zabytkowego budynku. Może być mniej bezpośrednio stosowalne w sprawach o innym charakterze.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy konfliktu między interesem prywatnym właściciela nieruchomości a planami zagospodarowania przestrzennego miasta, z elementem ochrony zabytków. Pokazuje, jak sądy rozstrzygają takie spory.
“Miasto kontra deweloper: Kto wygrał walkę o plan zagospodarowania przestrzennego i zabytkowy budynek?”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka polskie orzecznictwo i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Powiązane przepisy
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.