II OSK 1219/18Nakaz rozbiórki samowoli budowlanej władający vs właściciel

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującą rozbiórkę budynku wielofunkcyjnego. Skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie prawa materialnego, w tym błędną wykładnię art. 47 i 48 Kodeksu cywilnego oraz art. 52 Prawa Budowlanego. Argumentował, że budynek, trwale przymocowany do gruntu, stanowi część składową nieruchomości Skarbu Państwa, a zatem decyzja rozbiórkowa powinna być skierowana do właściciela gruntu, a nie do niego jako władającego obiektem na podstawie umowy darowizny. Podniesiono również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd podkreślił, że stan faktyczny sprawy, w tym fakt, że budynek jest samowolą budowlaną i nie może być legalizowany, nie był kwestionowany. Kluczową kwestią była identyfikacja adresata decyzji rozbiórkowej. Sąd uznał, że art. 52 Prawa Budowlanego pozwala na skierowanie nakazu do inwestora, właściciela lub zarządcy, a zasada "superficies solo cedit" z prawa cywilnego nie może być automatycznie stosowana w prawie budowlanym. Wskazano, że nakaz rozbiórki powinien być w pierwszej kolejności kierowany do inwestora, który dopuścił się samowoli. W tej sprawie, Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe, jako następca prawny inwestora i władający obiektem na podstawie umowy darowizny, było prawidłowym adresatem decyzji, a obciążanie właściciela gruntu (Skarbu Państwa), który nie miał wpływu na powstanie samowoli, byłoby niesprawiedliwe. Sąd zwrócił uwagę, że zgodnie z umową darowizny, budynek miał charakter tymczasowy i nadawał się do rozbiórki i transportu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający