II KZ 33/26Odmowa przyjęcia kasacji sąd najwyższy 4

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obrońcy skazanego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Lublinie, które odmówiło przyjęcia kasacji z powodu jej niedopuszczalności z mocy ustawy. Obrońca zarzucał nadmiernie formalistyczne zastosowanie przepisów k.p.k. (art. 523 § 2 i 4, art. 530 § 2) oraz naruszenie standardów konstytucyjnych i konwencyjnych (art. 8 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 42 ust. 2 Konstytucji RP, art. 6 i 10 EKPC). Podnosił, że kasacja nie była oparta na zarzucie niewspółmierności kary, lecz na rażących naruszeniach prawa materialnego i procesowego, a także na fundamentalnych uchybieniach systemowych, takich jak zanegowanie znaczenia Konstytucji RP i EKPC, odmowa prokonstytucyjnej wykładni art. 212 k.k., pozorność kontroli odwoławczej, pominięcie dowodów istotnych dla art. 213 § 2 k.k. oraz stosowanie prawa karnego jako instrumentu tłumienia krytyki. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezzasadne. Podkreślił, że zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k., kasacja na korzyść jest dopuszczalna jedynie w przypadku skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, z wyjątkiem uchybień z art. 439 k.p.k. lub gdy wnosi ją podmiot z art. 521 k.p.k. Sąd stwierdził, że przepisy te są jasne i jednoznaczne, a formalna niedopuszczalność środka odwoławczego uniemożliwia jego merytoryczne rozpoznanie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego uzasadnienia odmowy, Sąd Najwyższy wyjaśnił, że odwołanie się do kwestii niewspółmierności kary było wynikiem zacytowania art. 523 § 1 k.p.k., a nie odniesieniem do treści badanej kasacji. Sąd zasugerował, że w przypadku dostrzeżenia istotnych naruszeń, obrońca może zwrócić się do Prokuratora Generalnego lub Rzecznika Praw Obywatelskich w celu wniesienia kasacji nadzwyczajnej.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający