II KK 209/21

Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego od wyroku Sądu Okręgowego, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego umarzający postępowanie wobec J. S., A. Z. i A. Ł. oskarżonych o czyn z art. 254a k.k. z powodu znikomej społecznej szkodliwości czynu. Oskarżyciel subsydiarny zarzucał w kasacji rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, w tym art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., poprzez nierzetelne rozważenie zarzutów apelacyjnych. Wśród zarzutów znalazły się m.in. zarzuty dotyczące dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków, pominięcia dowodów w postaci kosztorysów, oddalenia wniosków dowodowych o odtworzenie filmu z eksperymentu czy zwrócenie się o opinię techniczną, a także błędnej oceny opinii biegłej. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną. Podkreślił, że kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Stwierdził, że zarzuty kasacyjne sprowadzają się do zakwestionowania ustaleń faktycznych i oceny dowodów, co nie jest dopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Sąd Najwyższy wskazał, że Sąd Okręgowy rzeczowo i wszechstronnie odniósł się do zarzutów apelacyjnych, a zarzuty kasacyjne nie wykazały nierzetelności kontroli odwoławczej. W konsekwencji, kasację oddalono, a oskarżyciela subsydiarnego obciążono kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający